09/05/2026
Soms wordt pas later duidelijk
dat wat zwaar voelde, eigenlijk een stille strijd was om ruimte om te ademen.
Alsof iets vanbinnen bleef duwen
tegen onzichtbare muren,
alsof overleven werd verward met rust,
en aanpassen met vrede.
Langzaam begint dan het besef
dat niet alles wat gedragen wordt,
ook werkelijk van jou is.
Oude angsten.
Stemmen van anderen.
Schuld die nooit echt van jou was.
Patronen die zo vertrouwd werden
dat ze bijna als thuis voelden.
En dan komt vrijheid niet groots,
maar zachtjes.
Breekbaar.
Voorzichtig.
Alsof vleugels zichzelf opnieuw moeten leren dragen.
Net zoals een vlinder
eerst moet worstelen om tevoorschijn te komen,
zit juist in die strijd de kracht
om uiteindelijk te kunnen vliegen.
Soms opent de wereld zich niet eerst
soms open jij jezelf.
En precies daar,
in dat loslaten,
in dat breken,
in dat herinneren wie je werkelijk bent,
ontstaat de lucht
waarin je eindelijk weer kunt ademen.
โจ๏ธLiefs Francisca ๐โจ๏ธ