11/06/2026
अनिशा, हे बघ, तू जे करतेयस ते खूप महागात पडेल तुला," स्वराज आता थोडा चिडत म्हणाला.
"ओह! खरंच? कोण सांगतंय हे मला? तू काय करशील स्वराज? आता जे काही होणार ते मीच करणार आणि तू फक्त ते बघणार!" ती मोठ्याने हसली.
आर्वी अगदी पटाईत पणे सगळं रेकॉर्ड करत होती.
तिला वाटलं होतं की आता पुरावा मिळालाय, आता आपण समोर जावं.
ती जाग्यावरून उठणार इतक्यात तिच्या कानावर ओळखीचा आवाज पडला, तो आवाज ऐकून ती थरथरली...
आता पुढे.....
"यस ऑफकोर्स मिस्टर राणे, तुम्ही एवढा आग्रह करताय म्हटल्यावर मी नक्कीच येईल..."
तो आवाज ऐकताच आर्वीच्या काळजाचा ठोका चुकला.
"दे... देवांश! देवांश इथे कुठे तरी आहे, मी आत्ता त्यांचा आवाज ऐकला..." आर्वी घाबरत विकीकडे बघून पुटपुटली.
विकीने कपाळावर हात मारून घेतला. "आरु यार! तू त्या खडूसच्या प्रेमात इतकी डुबली आहेस की आता तुला हवेत सुद्धा त्याचाच आवाज ऐकायला येतोय," विकी चेष्टेच्या सुरात म्हणाला. "आता हे सोड आणि तिकडे त्या दोघांच्या बोलण्याकडे लक्ष दे, नाहीतर हातात आलेले पुरावे सुद्धा निसटून जातील!"तो थोडा चिंतीत म्हणाला.
"विकी, अरे तू काहीही काय बोलतोस? मी... मी खरंच देवांशचा आवाज ऐकलाय! आणि तुला चांगलंच माहीत आहे, चुकून जरी देवांशला या सगळ्याची खबर लागली, तर तो काय करेल याचा कुणालाच अंदाज लावता येणार नाही..." आर्वीच्या डोळ्यांत भीती स्पष्ट दिसत होती.
बर...बर तू नको जास्त विचार करू मी बघतो कुठे आहे, असं बोलू तो जागेवरून उठला, काहीस पुढे जाताच त्याला पाठ करून बसलेला देवांश दिसला..
त्याने पाऊले उलटी टाकली, आणि तसेच आर्वी समोर गेला. तो ही घाबरला होता,"आरु तू... तू खरं बोलतेयस ना?" देवांश इथेच आहे.. तो जरा घाबरत म्हणाला..
"हो रे मी म्हणाले ना तुला! मी कशाला मस्करी करेल या बाबतीत?" ती थोडी चिडून म्हणाली.
तिकडे स्वराज आणि अनिशामध्ये बराच वेळ वाद सुरू होता. अनिशा आपल्या शब्दावर आडून होती, तर स्वराज तिच्या तोंडून जास्तीत जास्त सत्य बाहेर काढण्याचा प्रयत्न करत होता.
अनिशाचा पारा आता चढला होता.
"स्वराज, तुला पैसे द्यायचे आहेत की नाही? माझ्याकडे तुझ्याकडून पैसे उकळण्याचे अजून बरेच मार्ग आहेत, लक्षात ठेव!"
स्वराजचा संयम सुटला. तो भान हरपून ओरडला, "अनिशा, अजून किती खालच्या थराला जाशील? स्वतःच्या इज्जतीचा सौदा करताना तुला जराही लाज वाटत नाही का?"
स्वराजचा तो चढलेला आवाज ऐकून आर्वीने डोक्याला हात लावला. 'बाप रे! या स्वराजला आताच ओरडायचं होतं का? चुकूनही देवांशने हे ऐकलं तर आमची वाट लागेल!' तिने भीतीने आपली नजर आजूबाजूला फिरवली आणि तिचे डोळे विस्फारले गेले. समोरच पाठमोऱ्या आकृती मध्ये तिला तो एका क्लायंटसोबत बसलेला दिसला.
ती घाबरली, "हा... हा.. देवांश आहे.. विकी आता आपण काय करायच," ती थोडी घाबरून बोलली..
'बाप्पा, तूच काहीतरी मार्ग काढ, नाहीतर आजचा माझा हा शेवटचा दिवस असेल!' ती मनोमन देवाची प्रार्थना करू लागली.
विकीने तिला पाहिलं आणि वैतागून म्हणाला, "ये, ही तुझी ओव्हरअॅक्टिंग बंद कर! तुम्ही बायका म्हणजे ना, प्रॉब्लेमवर सोल्यूशन शोधण्यापेक्षा अॅक्टिंग करण्यातच एक्स्पर्ट असता."
"विकी, काहीही बोलू नकोस हं..." आर्वी चिडून म्हणाली.
"मी... मी काहीही बोलतोय?" विकीलाही आता राग आला होता.
"बरं बरं, आता आपण असेच भांडत बसणार आहोत का? तिकडे स्वराजचा आवाज वाढलाय, तो जर देवांशच्या कानावर गेला तर आपली वाट लागेल. काहीही करून एकतर अनिशा किंवा देवांश दोघांपैकी एकाने इथून जाणे गरजेचे आहे," आर्वी म्हणाली.
"हो, बरोबर बोलतेयस तू. पण कसं? आणि ही अनिशा तर पैसे घेतल्याशिवाय इथून हलणार नाही," विकीने अंदाज बांधला.
"एक काम कर, तू या अडोशाला बस, मी पण या बाजूला तोंड करून बसते," आर्वीने सुचवले. दोघेही अशा रीतीने बसले जेणेकरून देवांशची नजर त्यांच्यावर पडणार नाही.
स्वराज आणि अनिशा सुद्धा अशाच एका कोपऱ्यात बसले होते जिथे सहजासहजी कोणाची नजर जात नव्हती.
तेवढ्यात देवांशची मीटिंग संपली. तो उठला आणि सहज त्याची नजर समोर बसलेल्या पाठमोऱ्या आकृतीवर गेलं...
'आर्वी? ही इथे काय करतेय?' देवांश थोडा गोंधळला. 'ती नक्की आर्वीच आहे ना?' मनात शंका आल्यामुळे तो खात्री करण्यासाठी सावध पावले टाकत पुढे येऊ लागला.
विकीची नजर देवांशकडे गेली आणि त्याने लगेच आर्वीला सतर्क केलं. आर्वी आता पूर्णपणे घाबरली होती. तिचे अंग थरथरत होते आणि चेहरा घामाने डबडबला होता. तिला वाटलं आता सगळं संपलं!
देवांश तिला आवाज देणारच इतक्यात त्याच्या खिशातला फोन वाजला. त्याने स्क्रीनवर पाहिलं, हर्षचा फोन होता.
त्याने लगेच फोन कानाला लावला. "हा... बोल हर्ष."
हर्षशी बोलण्याच्या ओघात देवांशच्या डोक्यातून आर्वीचा विचार क्षणापुरता निघून गेला. बोलता बोलता तो रेस्टॉरंटच्या बाहेर पडला, गाडीत बसला आणि हर्षने पाठवलेल्या लोकेशनच्या दिशेने निघून गेला.
आर्वीने जो श्वास रोखून धरला होता, तो मोकळा सोडला. "हुश्श... वाचले!" ती कपाळावरचा घाम पुसत म्हणाली.
दुसरीकडे विकीने मोठ्या चतुराईने अनिशाचा पूर्ण व्हिडिओ रेकॉर्ड केला होता. "चल, झालं आपलं काम," विकी उत्साहाने म्हणाला.
आर्वी आणि विकी दोघेही उठले आणि सरळ स्वराज आणि अनिशासमोर जाऊन उभे राहिले. अचानक या दोघांना समोर पाहून अनिशाच्या चेहऱ्यावरचा रंग उडाला.
ती आर्वी ला बघत म्हणाली, "तू... तू इथे काय करतेस, तिच्या आवाजात एक प्रकारची भीती होती..."
तिने स्वराजकडे पाहिलं, तिला समजलं की हा सगळा एक सापळा होता. "म्हणजे हा सगळा तुमचा प्लॅन होता तर!" ती रागाने ओरडली.
पण आर्वीने काही बोलण्याआधीच अनिशाचा हात गच्च पकडला आणि दुसऱ्या हाताने सरळ तिच्या गालावर एक सणसणीत चापट मारली..
अनिशा अक्षरशः सुन्न झाली. तिच्या डोक्यात मुंग्या आल्या आणि ती गाल धरून तिथेच बसली. "तू... तुझी ही हिंमत?" अनिशा दात ओठ खात म्हणाली..
"माझी आणखी बरीच हिम्मत आहे, तुला एवढ्यात सोडल नशीब समज..." आर्वी चिडून म्हणाली..
"हे बघ तू....तू आमच्या मध्ये पडू नकोस, मी आणि स्वराज बघून घेईल..." अनिशा गालावर हात ठेऊन म्हणाली, शब्दात भीती मात्र चांगलीच होती...
अनिशा ने एक नजर स्वराज वर टाकली... "स्वराज, तू मला असं फसवू शकत नाही, तू जे काही केलय माझ्या सोबत त्याचा माझ्याकडे पुरावा आहे, हा पुरावा मी पोलिसाना देईल..." ती स्वराज ला घाबरवत म्हणाली...
आर्वी हसली, "तू काय आणि कशी आहे ना मला चांगलंच माहित आहे, सो तू आता लक्षात ठेव, आणि हे असले AI ने बनवलेले फोटो दाखवून कोणाला फसवतेस??? तूझ सगळं सत्य बाहेर आलाय.." आर्वी आत्मविश्वासाने म्हणाली...
अनिशा थोडी घाबरली, "काय??? कसलं सत्य??"
ती अडखळत म्हणाली...
विकीने त्याच्या हातात असलेल्या मोबाईल मधून विडिओ काढला, तो अनिशा समोर दाखवला...
हे पाहून अनिशा घाबरली, "हे.....हे.....खोटं आहे सगळं..." ती किंचाळत म्हणाली..
"एवढ्यातच तुझी अवस्था अशी झाली...असो, हे एवढ ठीक आहे ना कि, आणखी काय पुरावा पाहिजे तुला, आर्वी तिच्या एका हाताला घट्ट पकडत म्हणाली...
"हे हे खोटं आहे मी असं काहीही बोलले नाही," अनिशा घाबरत म्हणाली...
ओह्ह्ह रिअली अनिशा, खरंच तू इतकी इनोसेन्ट आहेस का??" आर्वी तिची मज्जा घेत म्हणाली...
"अनिशा तू विसरतेस, हे सगळं रेकॉर्ड आहे तुझ्या वडिलांना हे पाठवलं ना तर, लक्षात ठेव तुझी अवस्था काय होईल,"आर्वी चिडून म्हणाली...
तिच्या आवाजात झालेला बदल पाहून अनिशा सुद्धा घाबरली..
"वहिनी हे सगळे पुरावे आपण स्वतः पोलिसाना देऊ, म्हणजे या असल्या लोकांना वेळीच शिक्षा मिळेल, नेहमी बायकाच्या बाजूने कोर्ट उभा राहत म्हणून या असं काहीतरी करतात, आणि स्वतःला इनोसेन्ट प्रूफ करतात.."स्वराज चिडत म्हणाला.
"नाही प्लीज, " अनिशा थोडी घाबरत म्हणाली, "हे अस काय करू नको प्लीज.." तिचा आवाज आता शांत झाला होता, तिला कळून चुकलं होत कि, आता ती पूर्णपणे फसली आहे, आणि तिलाच यातून मार्ग काढायचा आहे... ती रडत म्हणाली, "मला माफ कर स्वराज, यापुढे मी असं काहीही करणार नाही," तिचा माज आणि तिचा अटीट्युड आता छळणी झाला होता..
"आता कस वाटतय तो मुलगा आहे म्हणून त्याला जाळ्यात ओढायचा प्रयत्न केला आणि जेव्हा तुझ्यावर वेळ आली तेव्हा का असं काय करायचं नाही," आर्वी तिला हात खेचत म्हणाली...
तिने हात घट्ट पकडत तिला म्हणाली, "तुझ्याकडे असलेले हे फालतू पुरावे लगेच डिलिट कर..."
"हो....हो...मी करते, पण प्लीज माझ्या डॅड पर्यंत या गोष्टी जाऊ देऊ नका प्लीज.." अनिशा आता त्यांना जणू रिक्वेस्ट करत म्हणाली..
कसा वाटलं भाग, खरच कधी कधी बायका स्वतःला सेफ ठेवण्यासाठी माणसांना बळीचा बकरा बनवतात, काही वेळेस असाही होत कि, माणसाची चूक नसताना त्याला सहन कराव लागत...
असो..
कथेचा भाग आवडला तर comment रेटिंग द्या.. आणि नाही आवडला तरी comment 5 स्टार द्या 🤭 तुमच्या सगळ्यांच्या प्रेमामुळे च मला लिहिण्यासाठी ऊर्जा मिळते..
थँक्यू ❤️
Keep Reading
©® Nishu k....
ही कथा प्रतिलिपी अँप वर आहे... कथेची लिंक कंमेंट मध्ये मिळेल
