शब्दशिल्प shabdashilp

Directions Website Contact the business

शब्दशिल्प shabdashilp शब्दशिल्प shabdashilp 💖💖

Suyash Enterprises Specialized in Customize hand made jewellery designs in beaded and pearls such as ,Necklace set,Braclets,Earrings, Anklets,Imitation jewelery ,also deal in Gems and semiprecious stones

16/10/2026

मला वेगळ व्हायचं भाग 1

©️®️शिल्पा सुतार

विषय टर्निंग पॉइंट

जोरजोरात डोर बेल वाजत होती.

"आले......" आशाताई पटकन पुढे गेल्या. दरवाजा उघडला. साक्षी आलेली होती. सोबत एक मोठी बॅग होती. पर्स होती. तिने पर्स सोफ्यावर फेकली आणि ती हताश पणे बसली.

"काय आहे हे साक्षी?" आशा ताई बॅगकडे बघत होत्या. त्या घाबरल्या. लग्न झालेली लेक अशी अचानक सामान घेवून आली.

" आई हे माझं सामान आहे." साक्षी वैतागली होती.

"ते दिसत आहे. पण एवढी मोठी बॅग का आणली आहे?सोनू कुठे आहे?" त्या इकडे तिकडे बघत होत्या.

" नीलेश राव आले का? " त्यांना वाटल सोनु त्यांच्याकडे असेल. बाहेर तर नाहीत.

"मी एकटी आले. सोनुला सासुबाईंनी दिल नाही ." सोनू तीच सहा महिन्याच बाळ होत. आज भांडण झाल्यावर त्यांनी साक्षीला घराबाहेर काढल होत.

"काय आहे हे? अंगावर पिणार बाळ. तू त्याला अस घरी सोडून आली. इतक काय झाल? आत्ताच तर तू तीन महिन्यांपूर्वी सासरी गेली ना. "

" आई मला थोडी शांती हवी आहे. ते लोक आधीच कमी डोक खात नाही. तू ही तसच करू नकोस. मला काही विचारू नकोस. तस ही तुला सगळं माहिती आहे. मी नेहमी फोन वर सांगते." साक्षीची चिडचिड सुरू होती.

" ते ठीक आहे पण तु सोनूला सोडून आलीस. कमाल आहे."

" आई मी सांगितल ना त्यांनी त्याला दिल नाही. मी आता या पुढे इथेच राहणार आहे. तू इतकी का चौकशी करते आहे. हे माझं घर आहे ना? मी इथे येऊ शकत नाही का? " साक्षी चिडली. नंतर शांत झाली.

" काय बाई आल्या आल्या चिडचिड आहे हिची ते समजत नाही. काय झालं ते ही सांगत नाही. आम्ही काही विचारायच ही नाही का? ते छोटस पोरग कस राहील आई विना. त्याच्यासाठी जीव तुटतो. " आशा ताई आत गेल्या. पाणी घेवून आल्या.

संजय राव बाहेर आले. "काय सुरू आहे आशा. अरे साक्षी केव्हा आली बेटा? "

" आत्ताच आली आहे बाबा आणि आई बघा कसं करते आहे. "

" तिला विचारा सोनु कुठे आहे? " आशा ताई म्हणाल्या.

संजय राव बॅग कडे बघत होते. त्यांनी आशाताईंकडे बघितलं. मी बघतो. त्यांनी इशारा केला. "आशा अग छान चहा ठेव. साक्षी आत्ताच आली ना. प्रश्न विचारू नको. "

" बाबा मी आत आहे. मला चहा नको. मी थोड पडते. आई सॉरी ." त्यांनी तिला जवळ घेतल. साक्षी आत गेली.

" अहो काय असेल हे ? एवढी मोठी बॅग. सोनूला तिकडे टाकून आली. तुम्ही नीलेश रावांना फोन लावा ना."

"थांब थोडं. ती सांगेल सगळं. पाच मिनिटाच्या आत आपल्याला सगळं समजायला पाहिजे का? " संजय राव म्हणाले.

"असं काही नाही. तरी मला काळजी वाटते."

संजय राव फोन घेवून बाहेर गेले. त्यांनी जावयाला फोन लावला.

" बोला बाबा. " नीलेश ऑफिस मधे होता.

" साक्षी सोनूला घरी टाकून बॅग घेवून इकडे आली. घरी काही झाल का? आम्हाला काळजी वाटते. "

" सकाळी तर नेहमी प्रमाणे वातावरण होत. मी बघतो. " तो म्हणाला.

त्याने घरी फोन केला. सुमन ताई खूप तोफांड करत होत्या. "आजही साक्षी खूप भांडली. मला वाटेल तस बोलली. पोराला इथे टाकून गेली. तो रडतो आहे. "

" काय सुरू आहे हे आई? रोज भांडण झाल पाहिजे का? तुम्ही दोघी का अस करतात ते समजत नाही. " नीलेश वैतागला.

" तिला विचार. तिला किती तोंड आहे. आमची तर सासूला उलट उत्तर द्यायची हिम्मत नव्हती. एक काम धड नाही. काही बोलल की राग येतो. उचलली बॅग की निघाली माहेरी. तिच्या आईच घर जवळ आहे. त्याच शिकवत असतिल. " सुमन ताई अजूनही बडबड करत होत्या.

" आई काहीही बोलू नकोस. मी बघतो. साक्षीशी बोलतो आता मला तेच काम आहे. तुमचे भांडण सोडवायचे. तू आधी सोनुला शांत कर. "

" तुझ्या बायकोला ही दोन समजुतीच्या गोष्टी सांग. "

हो.

नीलेशचा फोन आला. साक्षी नुसती बसलेली होती. "काय प्रकार आहे हा साक्षी? तू बॅग घेवून गेली. आई सांगत होती."

"हो मी या पुढे आईकडे राहील." साक्षी म्हणाली.

"लहान आहेस का तू? किती बालिशपणा? सोनू कुठे आहे?" नीलेश ओरडला.

"त्याला सासुबाईंनी दिल नाही."

"म्हणजे? अस कोण करेल? आईने दिल नाही म्हणून तू त्याला घरी सोडल. एवढ अर्जंट होत माहेरी जाण? " नीलेश म्हणाला.

" नीलेश ऐक तरी मी काय म्हणते आहे. "

" साक्षी माझी आई इतकी ही वाईट नाही की एका आई पासून तीच बाळ तोडेल. तुलाच कोणती जबाबदारी नको असते. "

" नीलेश अस नाही. तु मलाच का बोलतो आहेस. मला आधीच बर वाटत नाही. तू का फोन केला. तू पण तुझ्या घरच्यां सोबत मिळून मला त्रास देतो. माझ ऐकुन घेत नाही. आई तुझ्या समोर वेगळ वागतात. मला ऐकटीला त्रास देतात. काय सांगू तुला किती सांगू. "साक्षी रडायवर आली होती.

" अस असत तर बाबांनी मला सांगितल असत. काहीही बोलू नकोस. सोड ते घरी ये. सोनु रडतो आहे. " नीलेश म्हणाला.

" नाही मी आता आईकडे राहील. तु सोनूला इकडे घेवून ये ना नीलेश. "

" काय आहे हे? "

" मी तुला आधीच सांगितल की आपण वेगळ राहू. मला तिथे खूप त्रास आहे. तिकडे यायची भीती वाटते. माझी मानसिक अवस्था चांगली नाही. मी कोणाला काही करेल. नाहीतर मलाच काहीतरी होईल. त्या पेक्षा मी इथे बरी. " साक्षी म्हणाली.

" ते जमणार नाही."

" ठीक आहे. मग मला घरी यायचा आग्रह करू नकोस." साक्षी ही ठाम पणे म्हणाली.

ही कथा शब्दशिल्प या कथा संग्रहात पूर्ण झाली आहे
कथा नंबर 29

शेवटी त्यानेच तिला हातावर उचलून घेतले व तिला घेऊन बाहेर आला तिला बेडवर झोपवून तो तिला उठवण्याचा प्रयत्न करत होता, त्याला...
15/10/2026

शेवटी त्यानेच तिला हातावर उचलून घेतले व तिला घेऊन बाहेर आला तिला बेडवर झोपवून तो तिला उठवण्याचा प्रयत्न करत होता, त्याला तिला टच करायला तिच्या गालाला हात लावायला, तिच्या अंगाला हात लावायला ही संकोच वाटत होता, अन तिला पाहून त्याच्या मनात चलबिचल ही वाढत होती... त्याच्या हृदयाची गती अगदी जलद होत होती.

शेवटी त्याने तिच्या अंगावर पांघरूण टाकले व तो जाऊन सोफ्यावर आडवा झाला.. पण त्याची नजर फिरून फिरून तिच्यावरच जात होती..अन दोघांत झालेला तो किस आठवून त्याला मनात कारंजे उडत होते तिचा तो स्पर्श त्याला अजूनही हवाहवासा वाटत होता. तिची चव त्याच्या ओठांवर रेंगाळत होती.

पण तो त्याच्या द्विधा मनस्थितीत अडकला होता एक मन सांगत होते कि ती आता इथेच आहे तुझ्या समोर..तिला काय समजणार आहे काही...पण दुसरे मन त्याला अडवत होते तिच्या नशेत असलेल्याचा फायदा नको घ्यायला म्हणून.

तो तिच्याच विचारात तिच्याकडे पाहत तसाच पडून होता अन त्यातच त्याला कधी झोप लागली त्याला ही कळले नाही...

इकडे क्लब मध्ये प्रभास अगदीच आनंदी होता... 'माझा प्लॅन सक्सेसफुल झाला...
आता तो थोड्या वेळासाठी का होईना पण त्याच टेंशन विसरून जाईल..

मला वाटल होत कि तो, तो ज्यूस पिणार नाही..आधी एका सेकांदासाठी मला टेंशनच आल होत कि त्याने ओळखले कि काय मी त्यात वाईन मिक्स करायला सांगितली होती ते..बट शेवटी त्याने ते पिल अन नेमक तो त्या मुलीच्या मागे गेला त्या रूममध्ये... 'प्रभास मनातच विचार करत खुष होत होता कि त्याने त्याला दारू पाजली म्हणून ,भले ते त्याच्या नकळत का असेना यातच तो खूष होता.
पण त्याला हे माहीत नव्हते कि त्याने फक्त एक सिप पिला होता, अन तेही नंतर उलटी करून बाहेर काढला होता...

'ही कुठे गेली.. तिची मजा बघता आली असती.. तिने तो ज्यूस तर पिला होता पण मग ही गेली कुठे... बहुतेक कुठे तरी पडली असणार आय थिंक बाथरूम....
पडू दे तसही ती जेव्हा शुद्धीत येईल तेव्हा तिची खरी जागा कळेल तिला.. 'म्हणत तो साहील चा मित्र रॉनी मनातच बोलत होता..

"यार रॉनी... ते.. तेजस्विनी दिसत नाही कुठे? "साहिल विचारू लागला.

"असू दे कुठे का असेना तुला काय पडलेल असत तिच नेहमी ती तुझा इतका इंन्सल्ट करते तरी तू तिला का विचारत असतो, हेच कळत नाही मला.. सोड ना तिचा विषय आपण इथे इंन्जॉय करायला आलोय ना कि तिच्याबद्दल बोलायला.. सो डोन्ट टॉक अबाऊट हर.." म्हणत तो रॉनी बोलला.

"ओके.. बट ही रिचा पण दिसत नाही त्या दोघी सोबत आहेत का..?आयमिन बाहेर गेल्या आहेत का त्या दोघी? "तो साहिल परत विचारू लागला.

"अरे ते मला कस.... आय मिन येस हो त्या दोघी सोबतच असतील, मघाशी तर सोबत दिसल्या होत्या. तसही त्या दोघी एकाच रूममध्ये आहेत ना पार्टनर आहेत सो गेल्या असतील..." म्हणत तो रॉनी मनातच हसत बोलला.

'रिचा तर तिच्या होणाऱ्या नवऱ्याला भेटायला गेली आहे... तो जो आला होता इथे बहुतेक त्या दोघांचाच हा प्लॅन असेल इथे यायचा... बट मी नाही सांगणार कोणाला, कारण तिच्या सोबत त्या तेजस्विनी ला ही शोधाव लागणार अन मला ते नकोय, तिला तिच्याच नजरेत खाली पडलेली जाणीव व्हायला हवीय. '
म्हणत तो मनातच बोलत होता.

"हे रॉनी काय कुठे हरवला... ?"साहिल त्याला भानावर आणत बोलला.

"नाही...नथिंग.. चल.. आपण जाऊया का ?मला झोप येतेय बाहेरच काहीतरी खाऊन जाऊया..." म्हणत तो साहिल ला बोलला.

"ओके चला मग.." म्हणत साहिल ने ही होकार दिला व त्याच्या बाकी फ्रेंड वा घेऊन ते तिथून बाहेर पडले.

पण तो रॉनी मनातच हसत होता कारण तेजस्विनी तिथेच आहे हे त्याला माहीत होते, अन ती अशा ठिकाणी या आधी कधी गेली नाही हे ही चांगलेच माहीत होते..

शेवटी ते सगळे फ्रेंड बाहेर आले व त्यांनी जेवन करून परत ते त्यांच्या बुक केलेल्या रुमवर निघून गेले.

"हॅलो... हॅलो. सर.. ते... म्हणजे सर ते.. एक मिस्टेक झाली आहे.. " फोनवर एक माणूस घाबरून बोलत होता..

"मिस्टेक..? कसली मिस्टेक....? त्याने ज्यूस तर पिला आहे ना... ?"केशवराज विचारू लागला.

"हो सर त्याने ज्यूस पिलेय.... " तो माणूस संकोचून बोलला

"मग काय झाले त्याचे फोटो पाठव मला लगेच कोणा मुलीसोबत आहे तो...? "केशवराज घाई घाईत अन आनंदी होत बोलत होता...

"सर ते...म्हणजे..."तो समोरचा माणूस बोलायला घाबरत होता त्याचे शब्द अडखळत होते..

"अरे ये बोल कि पटापट काय ते अन आधी मला फोटो पाठव..बघू तर दे कोणासोबत धुंद झाला आहे ते...भैरवी चा सो कॉल्ड जावई" केशवराज घाईघाईने हसत बोलला.

"सर ते... त्याने ज्यूस पिला पण तो चुकिच्या ग्लासातला ज्यूस पिला... "तो माणूस कसेतरी बोलला.

"म्हणजे..? काय झालेय त्याने ज्यूस पिलाय ना मग चुकिचा ग्लास काय ? " केशवराज न समजून बोलले.

"सर ते... म्हणजे आम्ही जो ग्लास त्याच्यासाठी बनवला होता तो ग्लास त्याच्याजवळ पोचण्या आधीच कोणीतरी उचलला होता अन त्याने दुसऱ्याच ग्लासातले ज्यूस पीले... " तो माणूस बोलला

"काय!!? अरे ये मूर्ख कुठले तुमच्याने एक काम धड होत नाही माहिती नाही कोणाला पाजला तो ज्युस.. नीट बघता येत नाही का कोणता ग्लास देताय ते.. "तो चिडून बोलत होता.

"सर ते बघूनच दीला होता त्यावर एक खूण ही केली होती पण माहीत नाही कस तो ग्लास त्याच्या हातात नव्हता त्याच्या हातातला ग्लास दुसराच होता.. "तो माणूस बोलला.

"काय करायच तुमच. एक.. साध एक काम धड जमत नाही मी किति काय काय ठरवल होत पण सगळ्यावर माती फेरली तुम्ही... "तो चिडून बोलला.

"सर पर ते... म्हणजे त्याने दारू पिली होति बहुतेक... मी त्याला जाताना पाहिल होत. त्याचे पाय अडखळत होते.. "तो माणूस परत बोलला

"काय!!! अरे मग जा बघ तो कुठे आहे अन मला फोटो पाठव लवकर.." केशवराज परत लगबगीने बोलला.

"सर पर ते आता कुठे तरी गायब झाला आहे !म्हणजे सापडत नाही... " तो माणूस परत घाबरत बोलला

"काय!! अस कस गायब झाला तो काय मिस्टर इंडिया आहे का गायब व्हायला जा पटकन बघा कुठे आहे ते अन मला फोटो पाठवा लवकर.. ठेव फोन जा बघ आधी त्याला. " म्हणत केशवराज लगबगीने बोलला

"सर पर...ते...."तो माणूस बोलत होताच कि केशवराज ने त्याचा फोनच कट करून टाकला.
To be continue..................

15/10/2026

दुपारी जेवण झाल्यानंतर मावशी, वंदना वहिनी, सम्राट, मनाली सगळे देवाला गेले. अमित कार मधे मनाली जवळ होता. ते पोहोचले.

"सम्राट भाऊजी पायर्‍यांवर मनालीला उचलून घ्या." वंदना वहिनी म्हणाली.

"नाही वहिनी."

"अस चालणार नाही. पटकन आटपा छान नाजूक बारीक आहे तुमची बायको."

त्याने तिच्याकडे बघितलं. त्याने एका दमात तिला उचलल. तिने पटकन पदर नीट केला. तिला ही कसतरी वाटत होत तो अगदी जवळ होता. त्याचा परफ्युमचा वास छान होता. तिने त्याच्या खांद्यावर हात ठेवला होता. तो भराभर पायर्‍या चढत होता. मागून खूपच हसी मजाक सुरू होते. शेवटच्या पायरीवर त्याने तिला खाली उतरवलं. त्याचे केस तिच्या गालाला लागले. ती शहारली. पटकन बाजूला उभी राहिली.

"भाऊजी मला वाटल पहिल्या अकरा पायर्‍या तुम्ही हिला उचलाल. तुम्ही तर तिला सोडायला तयार नाही." वंदना हसत म्हणाली.

"मला काय माहिती वहिनी तस सांगायच ना." सम्राट म्हणाला.

तिकडे मोठी पूजा झाली. मनाली बघत होती सम्राट सगळ्यांचा लाडका आहे. हे बर आहे माणूस म्हणून हे चांगले आहेत. पूर्वी काहीतरी झाल असेल. समजेल. ते सगळे परत निघाले. कार मधे ही ती त्याच्या जवळ बसली होती.

मनालीला घ्यायला तिचा भाऊ, वहिनी आलेले होते. आशिष, सम्राट खूप बोलत होते. चला घरचे सगळे खुश आहेत. मला तक्रार करायला जागा नाही. ती कार मधे बसली. निधी वहिनी खूप चिडवत होती. ती लगेच माहेरी आली. माहेरी सगळे विचारत होते तिकडे कस आहे?

मावशी खूप सांगत होती. "मनालीच्या सासरी कसलीच कमी नाही. जाऊबाई चांगली आहे. सांभाळून घेते. घरात कामाला खूप लोक आहेत. सासू, सासरे चांगले. दागिने तर किती आले. आमची ठेप ठेवली."

आशा ताई समाधानी होत्या. त्या मनालीला जवळ घेवून बसल्या होत्या.

मनाली तिच्याच विचारात होती. सगळ्यांशी इतकं बोलणारा माणूस माझ्याशी का बोलत नाही? अगदी एक शब्दही नाही. कोणी काही सांगितल की तात्पुरत माझ्याकडे बघतात. मला असं वाटतं त्यांना हे लग्न पसंत नाही. पुढे काय होईल. जाऊदे आता कुणाला काही सांगायचं नाही जे होईल ते बघू.

आरती तिच्या सोबत होती. "मनु आता यावेळी रोजचे कपडे साड्या घेवून जा." तिने तिची बॅग भरून दिली.

मनालीला झोप येत नव्हती. ती रडत होती. मला सासरी जायच नाही. पण घरी कस सांगू?

******

नितीन त्याच्या ऑफिस मधे बसला होता. "त्या मुलांना सोडल का?"

"हो त्यांना दम दिला त्या सोबत आपल्याला ही दम दिला." प्रकाश सांगत होता.

" कोणी? "

"आबासाहेबांनी सांगितल की यापुढे सम्राटच नाव घ्यायचं नाही."

" नाव घ्यायच नाही?" तो हसत होता.
"याला काय असच सोडायचं का? किती शहाणा आहे तो सम्राट. नुसता भास मारतो. वाजत गाजत लग्न केल. करून सवरून गप्प बसतो. याने कॉलेज मधे काय केल मीडिया मधे सांगू का? आबासाहेब देशमुख सकट सगळे माझ्या पाया पडायला येतील. "

" कधी ना कधी याच्या बायकोला समजेल तेव्हा काय होईल नितीन. " बाकीचे मुल म्हणाले.

" काय होणार आहे. ती माहेरी जाईल. नाहीतर नेहमी प्रमाणे हे लोक ते प्रकरण दडपतील. या एवढ्या डेंजर लोकांपुढे त्या मुलीचा थोडी टिकाव लागणार आहे. टीव्ही वर बघितल नाजूक, सुंदर मुलगी आहे." नितीन म्हणाला.

" तिचे वडील काही कमी नाही. "

" ते ही सारखेच आहेत. स्वतः चा फायदा बघतात. " नितीन म्हणाला.

******

सम्राट फार्म हाऊसवर बसलेला होता. मीटिंग सुरू होती बरेच लोक भेटायला आले. ते लोक गेले. सम्राट अजूनही कामात होता.

" साहेब घरी नाही जायच का? वहिनी साहेब वाट बघत असतिल. " संतोष म्हणाला.

" नाही ती माहेरी गेली. "

" घरून फोन येवून गेला."

" कोण होत?"

" आक्का."

" चल निघू."

तो घरी आला.

"किती वाजले सम्राट? तुमच्या लोकांचे काम संपत नाही. उद्या पासून अस चालणार नाही. उद्या मनाली येणार आहे. तू तुला घ्यायला जातो का? " आक्का ओरडत होत्या.

" नाही मला सभा आहे."

" अरे जा ना, ती नवी नवरी आहे तिची अपेक्षा असेल."

" दादा वहिनीला पाठव. "

" तुम्ही दोघ फिरायला..."

" आई ईलेक्शन किती जवळ आलं आहे आता जमणार नाही. "सम्राट नजर चोरत म्हणाला.

"सम्राट अरे त्या सोबत तुझा संसार ही महत्वाचा आहे."

" मला जमणार नाही. "

तो रूम मधे गेला. आक्का काळजीत होत्या. सगळया गोष्टीला नाही म्हणतो. त्या त्यांच्या रूम मधे आल्या. आबासाहेब झोपले होते. यांच्या मुळे हे झाल. त्या चिडल्या होत्या. पण चिडून उपयोग नाही विचार करून त्या झोपल्या.

सम्राट झोपायचा प्रयत्न करत होता. उद्या मनाली येणार. तिच्या अपेक्षा असतिल. मला जमणार नाही. कठिण आहे. म्हणून मी लग्नाला नाही म्हणत होतो.

******

मनाली सकाळी लवकर उठली. किचन मधे आली.

"आई मी थोडे दिवस इथे राहू का?"

"काय झाल ग? तुझ्या घरचे ऐकतील का?" आशा ताई हसत म्हणाल्या.

"मला तिकडे करमत नाही."

" बेटा नवीन ठिकाणी अस होत. जनरीत पाळावी लागेल. जा तयार हो. आणि त्या लोकांना आपल मानून तिथे रहा. "

बाबा कुठे आहेत ते चांगले आहेत. मी त्यांच्याशी बोलते. "बाबा मी इथे रहाते."

ते हसत होते त्यांना वाटल लेक अल्लड आहे. होईल ठीक. "बेटा तुझ्या घरून फोन येवून गेला. ते लोक येत आहेत आटोप. "

ती आत गेली. तिला राग आला होता. म्हणजे आता हे घर माझ नाही. मी आता तिकडे राहिल. आई, बाबा जास्त करतात. काय न्यायचं आहे ते ही आठवत नव्हतं. कशी तरी बॅग भरली.

सुदर्शन दादा, वंदना वहिनी घ्यायला आले.

तिला वाटलं होतं सम्राट येईल. ती काही म्हणाली नाही. यांच्या कडून अपेक्षा ठेवायला नको. तिने तयारी केली. निघताना तिचं मन भरून आलं होतं.

"मनाली मी पण आता माझ्या घरी जाते आहे." आरती ताई म्हणाली.

"हो ताई फोन करत रहा."

कार मधे अमित तिच्या सोबत होता. वंदना वहिनी खूप बोलत होती. मनाली नुसत ऐकत होती.

ते घरी आले. सम्राट घरी नव्हता. वंदना वहिनीने तिला रूम दाखवली. तिला सामानासकट त्यांच्या रूम मध्ये सोडलं. रूम सजवलेली होती. सगळीकडे फुलांच्या माळा सोडलेल्या होत्या. छान मोठी रूम होती. एका बाजूला पुस्तकाच कपाट होतं. त्यावरून सम्राटला वाचनाची आवड आहे तिला समजलं. एका बाजूला कपाट होते. त्या साईडला मोठा बाथरूम होता. छान बाल्कनी होती. घराला सगळ्या बाजूने खूप सिक्युरिटी होती. रूम कंफर्टेबल होती.

तिने थोडा वेळ आराम केला. हे कुठे गेले असतिल? ते घरी नसतात का? ऑफिसला गेले की पार्टी ऑफिस मधे असतिल. बाबां सारखं. कोणाला विचारणार? ते म्हणतील तुझ्या नवर्‍याला विचार.

समोरच्या भींतीवर त्याचे फोटो असलेले फोटो फ्रेम होते. हे खूपच हसरे दिसत आहेत. तिला ही थोड हसू आल. तिने सगळे फोटो नीट बघितले. सगळे छान वाटत होते. आबा आक्का तरुण पणी छान दिसत होते. सम्राट ही कॉलेज ग्रुप सोबत, फॅमिली सोबत खुश दिसत होते.

मग आता काय झालं? मी अस काय केल? की माझ्या सोबत हे गप्प असतात? माझा का नंबर लागला? जावू दे अजुन काही माहिती नाही. आपण नीट वागु. सगळ्यांनी ताणलं तर तुटत. आई, बाबा माहेरी राहू देणार नाही. आता जे आहे ते इथेच आहे.

******

काय होईल पुढे? मनाली, सम्राटच्या संसाराला सुरुवात होईल का?

गठबंधन ही कथा pratilipi वर वाचा. Shilpa Sutar हे अकाऊंट वर कथा आहे.

12/10/2026

सोनेरी नात्यांची वीण भाग 1

©️®️शिल्पा सुतार

शहरातल्या मध्यवर्ती ठिकाणी ऐसपैस बंगला होता. येणार्‍या जाणार्‍या लोकांच लक्ष वेधून घेणारा. आज त्या घराची किंमत करोडोच्या घरात होती. श्रीमंतीच्या सगळया खुणा आजुबाजुला दिसत होत्या. सुंदर बगीचा, लक्झरी गाड्या, सिक्युरिटी सगळं नीट होतं. गेटवर पाटी होती. इनामदार व्हीला.

बंगल्याच डेकोरेशन सुरू होतं. सामानाच्या गाड्या आत येत होत्या. मिठाई आत ठेवली जात होती. खुर्च्या एका जागी मांडल्या होत्या. पाहुणे ही येत होते. आमंत्रण खूप कमी लोकांना होतं. सगळ्यांची ठेप ठेवली जात होती.

मेन सदस्य निर्मला आजी सगळीकडेच लक्ष ठेवून होत्या. त्यांच्याकडून ही सध्या जास्तीच काम होत नव्हतं. पण करणार तरी काय? कोणीच बघणार नव्हतं.

आजी सोडून आशाताई, पूनम, ऋषी, आर्या तिथे रहायला होते. लताताई मेन कुक होत्या. इतर मदतनीस वर त्या लक्ष ठेवून होत्या.

उद्या ऋषी इमानदारचं लग्न होतं. या घरचा कर्ताधर्ता पुरुष. वडील वारल्यानंतर त्याने एका हाती घर, बिझनेस सांभाळलं होतं. स्वभावाने सिरियस असा तो अतिशय प्रॅक्टिकल होता.

अनुभव असे आले होते. एवढा श्रीमंत राजकुमार पण सुख अस नव्हतं. नुसती जबाबदारी अंगावर पेलून तो असा झाला होता. सगळे त्याचा शब्द झेलायला तयार असायचे. त्याच्या एका फोन वर मोठे मोठे काम व्हायचे. मोठे मोठे प्रोजेक्ट त्याच्या हातात होते. मोठी टीम त्याच्या हाताखाली काम करत होती. बिझनेस मधे तो मुरला होता. पण खाजगी आयुष्यात त्याला काय हव होत ते माहिती नव्हतं.

सगळ्यांना या लग्नाबाबत उत्साह असा कमीच होता. ऋषी स्वतः अजूनही बिझी होता. जो तो आपलं आपलं कामं करत होतं.

बंगल्यात वरच्या बाजूला ऋषीची बेडरूम होती. सकाळी जिम मधून जावून आल्यावर तो तयार होत होता. नुकतीच आंघोळ झाली होती. त्याने व्हाइट शर्ट घातला. त्यावर ब्लॅक थ्री पीस सूट शोभत होता. तो अतिशय हॅन्डसम दिसत होता. केस सेट करून त्याने हातात ब्रँडेड घड्याळ घातलं, शूज घातले, लॅपटॉप घेवून तो खाली आला.

"साहेब नाश्ता." लताताई आवाज देत होत्या. त्यांना सगळ्यांच्या आवडी निवडी माहिती होत्या. त्या खूप वर्षापासून तिथे कामाला होत्या.

ऋषीने भराभर खाल्लं. त्याचा फोन वाजत होता. मनीष होता. तो त्याचा प्रिय मित्र होता. त्याच्या ऑफिस मधे काम करत होता.

"ऋषी आज ऑफिसला येतोस ना?"

"हो मनीष, सुट्टी घ्यायचं कारण काय?" ऋषी सिरियस टोनमधे म्हणाला.

"उद्या तुझ लग्न आहे ना. म्हणुन विचारलं."

"मग त्यात काय? मीटिंग शेड्यूल आहे ती होणारच. दुपारी फॉरेनचे क्लायंट येणार आहेत. ते ही बघ. ते काम करून टाकू. ही ऑर्डर आपल्या साठी खूप महत्वाची आहे. "

"ऋषी अरे..." मनीष बोलत होता. तेवढ्यात त्याने फोन ठेवला.

काय मुलगा आहे. स्वतः साठी याला वेळ नाही.

हो नाही करता करता ऋषी लग्नाला तयार झाला होता. त्यासाठी घरातल्यांना खूप प्रयत्न करावे लागले होते.

चला आता सगळं नीट होईल. सूनबाई घरी येईल. ती ही ओळखीची. ऋषीच्या मामाची मुलगी रिटा. आशाताईंनी हे लग्न आग्रहाने जमवलं होत. भावाची मुलगी आहे. ती बरोबर सांभाळेल त्यांना विश्वास होता. म्हणून आजींनी आहे ते स्विकारल होतं.

आजी बिझी होत्या. नातू वर त्यांचा खूप जीव होता. घरच्या लोकांना हाताशी धरून जमेल तेवढं काम त्या करत होत्या. नवरी जरी त्यांच्या पसंतीची नव्हती तरी काही हरकत नाही. ऋषी खुश राहिला पाहिजे.

सुरेश मामा, सुलभा मामी या स्थळासाठी पूर्वी पासून प्रयत्न करत होते. त्यात त्यांना यश मिळालं होतं. ऋषीने लग्नासाठी होकार दिला. मोस्ट ऐलीजेबल मुलगा आपला जावई होणार. आता त्यांचे पाचही बोट तुपात होते. रिटा एवढ्या मोठ्या घरची सुन होणार. कसलीच कमी नाही. तिच्या हाती सत्ता येईल. ती मालकीण होईल. आपलं ही चांगलं होईल. रिटाला सांगून आपल्या कंपनी साठी ऑर्डर मिळवता येतील. खूप काम मिळेल. ऋषी बायकोची विनंती टाळू शकणार नाही. वाह... मामा खुश होते. त्यांची छोटीशी कंपनी होती.

"ऋषी कुठे चालला आहेस?" निर्मला आजींनी आवाज दिला.

"ऑफिसला आजी. " तो मोबाईल मधे बघत म्हणाला.

"काय आहे हे? लग्नाचे प्रोग्राम सुरू झाले आहेत. आता तरी घरी थांब. थोडे दिवस सुट्टी घे. लग्न झाल्यावर जोडीने थोड फिरून या." आजी म्हणाल्या.

"ते शक्य नाही आजी. मी तुझ ऐकून लग्न करतोय तेच खूप आहे. अजून माझ्याकडून काही अपेक्षा ठेवू नकोस. मला खूप काम आहेत. आईला भेटून येतो. " ऋषी म्हणाला.

तो आशाताईंच्या रूम मधे आला. त्या झोपलेल्या होत्या. त्या बरेच वर्ष झाले आजारी होत्या. त्यांना विशेष असं काही झालं नव्हतं पण त्यांना जगण्याची उमेद नव्हती. ऋषीचे वडील वारल्यानंतर मानसिक आजाराने त्या गस्त होत्या. त्यातून त्यांनी जेवण सोडलं.

पूनम, आर्या तिथे होत्या.

"डॅडी..." आर्या पळत आली. ऋषीने तिला उचलून घेतलं. "काय करते आहेस बेटा?"

" डॅडी मी आजीला भेटायला आले होते." ती म्हणाली.

"चला पापी द्या. "

तिने तिचे छोटेसे हात त्याच्या गळ्या भोवती गुंफले. त्याला गोड पापी दिली. ती फक्त चार वर्षाची होती.

"थँक्यू बेटा. किती स्वीट होती. "

"डॅडी मी चॉकलेट मिल्क पिलं म्हणून स्वीट होती. "

पूनम आशाताईंना ज्यूस देत होती. त्या बाप लेकीच प्रेम बघून खुश होत्या.

"आई बर वाटत का?" ऋषीने विचारलं.

"हो. तू कुठे निघाला आहेस? "

"ऑफिसला."

"उद्या तुझ लग्न आहे. काय अस? घरी थांब." त्या कष्टाने उठून बसत म्हणाल्या. ऋषी पटकन पुढे झाला. त्याने त्यांना मदत केली.

"नर्स कुठे आहे पूनम?"

"बाहेर असेल दादा."

"ति काय काम करते? आईकडे तीच लक्ष नाही. "

"अरे ती नर्स इथेच होती. आता बाहेर गेली. "

"तुझ काय ठरलं पूनम?" त्याने बहिणीला विचारलं.

"कोणाबद्दल राघव बद्दल का? मला सासरी जायच नाही. मला त्या लोकांना नोटीस पाठवायची आहे. आता ही बघितल ना माझ्या सासरहून कोणीही अजून लग्नासाठी आले नाही. त्यांना माझ्या सुख दुःखाशी काही घेणं नाही. " पूनम चिडली होती. राघव तिचा नवरा होता.

"येतील ग अस चिडू नकोस. राघव चांगला आहे." आशाताई म्हणाल्या.

"पूनम तुला सगळीच घाई होते. लग्न करायची ही, डिवोर्स घ्यायची ही. एकदा परत विचार कर. नात जप. मी राघवशी बोलू का? " ऋषी म्हणाला.

"नको दादा, आपण किती वेळा तेच बोललो आहोत. काही उपयोग नाही. माझा विचार झाला आहे. राघव नीट वागत नाही. त्याचे आई बाबा म्हणतात तेच करतो." पूनम म्हणाली.

पूनमच ही लग्न झालं होतं. पण ती माहेरी रहात होती. तिच्या नवर्या सोबत तिचे वाद होते. तो वेगळं रहायला, घर जावई व्हायला नाही म्हणत होता. राघव अतिशय प्रामाणिक, चांगला मुलगा होता. तिने कोणाच ही न ऐकता लव मॅरेज केलं होतं. अतिशय श्रीमंतीत वाढलेली ती आता सामान्य परिस्थितीत तिला राहणं जमत नव्हतं. घरी जरा प्रॉब्लेम होता. तिला सासुरवास होता.

"आर्या स्कूल नाही का?" ऋषी विचारत होता.

"आहे ना डॅडी. आत्तू मला तयार करत होती. डॅडी उद्या तुझ लग्न का? मम्मी येईल. पण तू म्हणाला होता ती देवाघरी गेली." तिने विचारलं.

त्याने पूनमकडे बघितलं. " आर्याला हे सगळं कोण सांगत ते समजत नाही. पूनम काय आहे हे?"

"मी नाही दादा. आजीने सांगितलं असेल. हो दुसरी मम्मी येणार आहे आर्या. रिटा मम्मी. ओके. ती खूप छान आहे. आर्याचे लाड करणार. तू ही तीच सगळं ऐकायचं. पुरे आता किती प्रश्न विचारणार? चल तयार हो." पूनम म्हणाली.

"हो आत्तू. चल. उद्या नवीन मम्मी येईल ना. मी तिच्या सोबत राहीन. तिला माझे खेळ दाखवेल. उद्या मी तो न्यू फ्रॉक घालेल. " आर्या बडबड करत गेली.

ऋषी काळजी करत होता. आर्या निरागस होती. तिला काही समजत नाही. तिची नवीन मम्मी कडून खूप अपेक्षा होती. बरोबरीच्या मुलांची आई बघून ती रोज रडत होती. तिच्यासाठी ऋषीने लग्नाला होकार दिला होता. स्टोरी ऐकतांना तिला समजलं होतं की मम्मी खूप प्रेमळ असते. खूप लाड करते. तिला तशी मम्मी हवी होती. रिटा कशी निघेल? सांगता येत नाही?

******

10/10/2026

खाली आवाज येत नव्हता. भांडण संपल वाटतं. सगळं चांगल आहे तरी हे लोक का भांडतात काही समजत नाही. मस्त आनंदात रहायचं तर. त्या मोठ्या सरांना मी आवडत नाही. रोहन सरांना ही मी आवडत नाही. तिला वाईट वाटत होतं.

सोनल, सोहम सोबत आज ती तिथेच झोपली. बाहेर आली नाही.

आता पुढे.

भांडण झाल्यामुळे प्रिया, पूजा लवकर रूम मधे गेल्या. रोहन... आजी, आजोबांच्या रूम मधे आला. "हे बाबा अस का करतात? रोज घरातलं वातावरण बिघडतं."

"हो ना. "

" माझ तर ठीक आहे पण ते आरोहीला का बोलतात? मला ते अजिबात आवडलं नाही." रोहन म्हणाला.

"त्याला कोण सांगेल. ती मुलगी निरुपद्रवी आहे. तीच तीच रहाते." आजी म्हणाल्या, आजोबांनी होकार दिला.

"हो बरोबर आहे अगदी साधी आहे. सारखा तिचा अपमान करतात." रोहन म्हणाला. ती जितके दिवस आहे तितकं नीट राहायच ना. अरे बापरे आता मी आरोहीची बाजू घेतली. त्याला कसतरी वाटली. तो गप्प झाला.

त्याने विषय बदलला. तो ऑफिस बद्दल सांगत होता. आजोबा त्याच्या कामावर खुश होते.

" जा बेटा रूम मध्ये आरोही वाट बघत असेल. तिला समजवून सांग." आजी म्हणाल्या.

तो वरती आला. सोनल, सोहमच्या रूम कडे बघत होता. आरोही कुठे आहे? बहुतेक ती झोपली असेल.

तो त्याच्या रूम मध्ये आला. जरा वेळ रूम बंद केली नाही. त्याला माहिती होतं आरोही येणार नाही. तरी तो खुर्चीवर बसून वाचत होता. दोन तीनदा त्याने दाराकडे बघितल.

आरोही पण त्याचा विचार करत होती. ते सर झोपले असतील का? नाही ते रात्रीच्या मेल चेक करत बसतात. त्यांना खूप ऑफिस काम असतं.

तिला तिचं पुस्तक आठवलं तिने पुस्तक हातात घेतलं. आज बऱ्याच दिवसांनी वेळ मिळाला होता. कुठलं पान वाचू ती विचार करत होती पूर्णच पुस्तक तिला जवळच होतं. तिच्या आयुष्यात जे नाही ते पुस्तकातून ती अनुभवत होती. त्यांचा आयुष्य ती जगत होती.

हीरोइन एक आठवडा तिच्या आईकडे रहायला जाणार होती. हिरो नाही म्हणत होता. ती बॅग भरत होती. तो कपडे परत कपाटात ठेवत होता.
"आठ दिवसाची तर गोष्ट आहे मला जाऊ द्या." ती लाडिक पणे म्हणाली.
"अजिबात जमणार नाही मी एकटा घरी काय करू?" तो हट्टी होता.
"घरात बाकीचे लोक ही आहेत की. आधी तुम्ही त्यांच्या सोबत रहात होते ना? मग आता काय झालं?" ती थोडी हसली.
"नाही म्हणजे नाही. आता काय झालं ते सांगू का? "
दोघांचा प्रेमळ संवाद सुरू होता. तो जवळ येत होता.

आरोहीच्या चेहऱ्यावर हसू होतं. जर माझं खरोखरच लग्न असतं तर माझ्या नवरा माझ्यावर असच प्रेम करत असता.
हे लग्न खरोखरच आहे. दुसर मन म्हणालं.
हो पण फक्त मीच मानते, हे मानत नाही. आई-बाबा असते तर मी पण माहेरी गेले असते. तिला त्यांच्या आठवणीने कसतरी झालं.

तिने पुस्तक बाजूला ठेवलं. नको उगाच त्रास होतो. लाईट बंद केला. ती झोपली. उद्या लवकर ऑफिसला जायचं आहे.

सकाळी तिने तिचा डबा केला. नाष्टा तयार केला. ती स्वतः तयार झाली. "सोनल, सोहम मी निघते."

"ताई लवकर ये."

"दोघांनी अभ्यास करा. उद्या पेपर आहे. उगीच इकडे तिकडे करायचं नाही." ती सूचना करत होती.

ती आजी आजोबांच्या रूममध्ये आली. "मी ऑफिसला जाते."

" थांब रोहन सोबत जा." आजी म्हणाल्या.

"नाही ते दोघे उशिरा जातात. मला पंचिंग असतं. असं जर उशीर गेली तर सगळा पगार कापतील. " आरोही म्हणाली.

"बेटा तू आता त्या कंपनीची मालकीण आहेस. एवढं टेंशन घ्यायचं नाही." आजोबा म्हणाले.

"आजोबा ही तुमची मेहनत आहे. सध्या मला त्यातलं काही माहिती नाही. मला माझा जॉब नीट करायचा आहे. " आरोही म्हणाली. शेवटी हे सगळं रोहन सरांच आहे. मला ठरल्या प्रमाणे पैसे मिळतील. ते घ्यायचे. इथून जायचं.

"पैसे आहेत का बेटा?"

"हो आजी."

"ड्रायवरला सांग. कारने जा. "

हो. तिने मोबाईल वरून रिक्षा बूक केली. ती निघाली. तिने गळ्यातलं मंगळसूत्र काढून ठेवल. हे नीट सांभाळावं लागेल. सोन्याच आहे. आज चार पाच दिवसांनी ती ऑफिसला जात होती. तिला बर वाटत होतं.

******

विलास त्याच्या ऑफिस मधे बसला होता. त्याने फोन लावला. "हॅलो सुरेश, सोनल, सोहम शाळेत आले का?"

" दिसले नाहीत. मी तिथे उभा आहे. "

" कसे काय? "

" आज त्यांचा पेपर नसेल." सुरेश म्हणाला.

"टाईम टेबल मागवून घे."

हो.

विलास पटकन निघत होता. आरोहीच्या ऑफिस मधे जावू.

आरोहीच घर घेतल ते लोक आले. "विलास भाऊ आरोहीला घरावरच कुलूप काढायला सांगा. आम्ही तिकडे कधी राहायला जावू? तुम्ही म्हणाले ते काम लगेच होईल. आज किती दिवस झाले."

" त्यासाठी ती भेटायला हवी ना. तुम्ही तिला फोन करा. सांगा की दहा लाख रुपये देतो. घराचे पेपर घेवून ये."

"कुठे गेल्या वहिनी? आम्ही घर ताब्यात मिळाल्या शिवाय पैसे देणार नाही. "

" तुम्ही लोक ही ऐकत नाहीत. ठीक आहे मी बघतो आहे येत्या दोन तीन दिवसात सांगतो." विकास म्हणाला.

"आमचे पैसे अडकले घर ही मिळत नाही."

" समजल. पटकन बाजूला व्हा. मला जावू द्या. थोडी घाई आहे आपण नंतर बोलू. " तो बुलेट सुरू करत होता.

" काय अस विलास दादा? " तो निघाला. नऊ वाजले होते. आता तिकडे जावून काही उपयोग नाही. संध्याकाळी बघू. तो अर्धातुन परत आला.

******

रोहन तयार होवून आला. सोनल, सोहम, पूजा, आजी, आजोबा नाश्ता करत होते. प्रिया ही आली. रोहन इकडे तिकडे बघत होता.

"वहिनी कुठे आहे?" प्रियाने विचारल.

"ती ऑफिसला गेली." आजीने सांगितलं.

"एवढ्या लवकर?"

"तुम्हाला वेळेच बंधन नाही. तिला आहे."

"ती पण मालकीण आहे. उलट वहिनी बिग बॉस आहे . दादाची ही, कंपनीची ही." प्रिया म्हणाली. सगळे हसत होते.

रोहन लक्ष नसल्यासारख दाखवत होता. चला म्हणजे हिने गैरफायदा न घेता तीच काम सुरू केलं.

ते दोघ बाहेर आले. "काका तुम्ही इथे मग आरोही वहिनी कशी गेली? "

"मॅडम रिक्षाने गेल्या." ड्रायवर सांगत होता. ते निघाले.

" प्रिया आरोहीशी ऑफिस मधे बोलू नकोस. वहिनी वगैरे तर अजिबात नाही."

"का दादा?"

" तिची इच्छा आहे थोडे दिवस कोणाला समजू द्यायचं नाही. " रोहन म्हणाला.

" ठीक आहे दादा. वहिनी आपल्यात जेवायला येणार नाही?"

" नाही."

******

लता ,संदेश ,आरोहीला बघून खुश होते.

"सिरियसली आरोही इतकी सुट्टी घेता का? मला किती बोर झालं. आता अस करायचं नाही. " संदेश म्हणाला. आरोही त्याच्याकडे बघत होती. हा आता हल्ली खूपच हक्क गाजवतो.

" हो ना आरोही आज खूपच छान वाटत आहे. " लता म्हणाली.

" हे घे चॉकलेट. मला माहिती होतं तू आज येणार आहेस." त्याने लताला ही चॉकलेट दिलं.

" काय झालं? तुझा बर्थडे आहे का? " लता विचारत होती.

"नाही आरोही आल्यामुळे मी चॉकलेट वाटतो आहे. " तो बाकीच्यांना ही चॉकलेट देत होता. आरोही, लता हसत होत्या. याच काही खरं नाही. संदेश त्या दोघीं जवळ बसला. लता तीच सामान नीट ठेवत होती.

" संदेश तुझ लग्नाच काय झालं? " आरोहीने विचारल.

"अजून कशात काही नाही." तो म्हणाला.

"का? तुझी मैत्रीण नाही म्हणते का?" तिने हसत विचारल.

" अजून मी तिला नीट विचारल नाही." तो तिच्याकडे बघत म्हणाला.

"आरोही तू मेहेंदी का लावली? तु वेगळीच दिसते आहे. " लता तिच्याकडे बघत होती.

" हो आरोही तु सुंदर दिसते आहेस." संदेश म्हणाला.

"ड्रेस ही छान आहे. कुठून घेतला?" लता बघत होती कॉटनचा आहे का?

"लॉटरी लागली का? " ते दोघ हसत होते.

हो मला खरच लॉटरी लागली. आज मी जिथे बसली आहे ती कंपनी माझी आहे. तेच एक महिन्यापूर्वी बिकट परिस्थिती होती. रहायला घर नाही. सोहमच ऑपरेशन बाकी होतं. हे सगळं रोहन सरांमुळे मला मिळालं. मी त्यांना हे एका वर्षानी परत करेन. आजोबांची समजूत काढेल. आजोबा, रोहन सर यांची मेहनत आहे. मला फुकट प्रॉपर्टी नको. माझ्या नशिबात जे असेल ते होईल.

ती काय काम आहे बघत होती.

नीता मॅडम आल्या. "आरोही तुझ्या कामाचा चार्ज तू घे आणि आता अजिबात सुट्टी चालणार नाही."

त्यांच काम सुरू झालं. विक्रम आला. थोड्या वेळाने प्रिया, रोहनही आले.

प्रियाने जागेवर बॅग ठेवली ती पटकन विक्रमच्या केबिन मधे गेली. "गुड मॉर्निंग विक्रम."

"गुड मॉर्निंग." तो सिरियस होवुन काम करत होता. झालं म्हणजे आज आमचे साहेब रागात आहेत.

" विक्रम मी काय म्हणते." त्याने फोन हातात घेतला. डायल केला तो सप्लायरशी बोलत होता. ती त्याच्याकडे बघत होती. ती जात होती, त्याने थांब अस सांगितलं.

ती समोर बसली.

त्याचा फोन झाला. " प्रिया काल जे झाल त्यावरून मला खूप टेंशन आल आहे. तुला काही झालं तर किंवा तू दूर गेली तर मला सहन होणार नाही. मी तुझ्या शिवाय राहू शकत नाही. "

"अस बोलू नकोस विक्रम." तिने पुढे होवुन त्याचा हात हातात घेतला. "मला तुझ्या सोबत रहायचा आहे विक्रम. मी बाबांना कालच सांगणार होते. पण ते घाईत होते. काल घरी भांडण झालं. बाबा परत रोहन दादाला खूप बोलले. वहिनीला ही टोमणे मारले."

"कठिण आहे. "

"हो ना ते दोघ किती चांगले आहेत. मला आपली भीती वाटते आहे. बाबा ओरडतील. "

" कधी ना कधी हे फेस कराव लागेल. "विक्रम म्हणाला.

" तु दादाशी बोल ना. "

" हो बोलतो. "

" दादा आपल्या बाजूने असेल तर फरक पडेल."

" हो. " त्याला टेंशन आलं होत. पण प्रियासाठी मी काहीही करेल.

प्रिया जागेवर आली. काम सुरू झाले.

******

ही कथा मालिका पूर्ण झाली आहे लिंक दिली आहे
नकळत मन जुळले
सुरवात नव्या नात्याची

©️®️शिल्पा सुतार

10/10/2026

यश नाश्त्याला आला. रोहित ही तयार होता. " अरे वाह आई आज आलू पराठे. "

" हो, रात्री यश नीट जेवला नव्हता म्हणून केले. बघ ना आत्ताही त्याच लक्ष नाही. नुसत मोबाईल बघतो आहे. " नंदिनीताई यशकडे बघत होत्या.

"दही देवू का?"

" मी घेतो आई. बाबा तुम्ही गावकर्‍यां सोबत होणार्‍या मीटिंग मधे येताय ना. त्यांच्याशी बोलून बघा. त्यांना समजून सांगा. आता लगेच मीटिंग आहे. "

" हो चहा घेतो. मग निघू. "

राजेशराव ऑफिस मधे बसलेले होते. यश सोबत होता. गावकरी मीटिंग साठी आले होते. त्यांचा चहा झाला. केमिकल प्लांट, त्याबद्दलचे प्रॉब्लेम, होणारा त्रास याबद्दल ते सगळे बोलत होते.

" आम्हाला तुमच्या केमिकल प्लांटचा त्रास होतो. त्यामुळे पक्षांनाही नुकसान आहे. पीक नीट येत नाही. बर्‍याच लोकांच्या जमिनी गेल्या. " ते बरच बोलत होते.

" त्या कोरडवाहू जमीनी होत्या डोंगराच्या बाजूच्या त्याच आम्ही घेतल्या. उलट तर त्या लोकांचा फायदा झाला त्यांनी नंतर सुपीक जमीन घेतल्या. कोणी बोलत आणि तुम्ही ऐकतात. लगेच विश्वास ठेवतात. अहो ती कंपनी पूर्ण केमिकल कंपनी नाही. ऑरगॅनिक खत तयार करतो आहोत. आमच्यावर जरा विश्वास ठेवा. हा प्रयोग यशस्वी झाला तर खूपच फायदा होईल." राजेशराव म्हणाले.

"फायदा तर तुम्हाला होईल ना. आमच काय? "

"भाज्यांवर केमिकल फवारणी केली की त्रासदायक असतं त्यासाठी हे सेंद्रिय खत आणत आहोत. तुम्ही जरा सहा महिने थांबा. सगळ्यांना सांगा त्रास देवू नका. याने आपला फायदा होईल. मी खात्री देतो. पीक ही भरपूर निघेल. दर्जा सुधारेल. नवीन टेक्नोलॉजी नेहमी वाईट नसते. जरा समजून घ्या. गावात मीटिंग घ्या. मी येतो. मी सगळ्यांशी बोलतो." राजेशराव सगळ्यांना समजावत होते.

त्यांचा फोन वाजला. त्यांनी कट करुन बाजूला ठेवला. परत फोन आला.

" नमस्कार देशमुख साहेब मी माई आश्रमातून बोलते आहे. "

" मी थोड्या वेळाने फोन करतो. " राजेशराव म्हणाले.

"ऐका ना साहेब थोड अर्जंट होतं. " माईंची ही अडचण होती.

" एक मिनिट. यश यांच्याशी बोल. "

तो फोन घेवून बाहेर आला.

" यश साहेब यावेळी आश्रमासाठी रक्कम वेळेवर आली नाही. इथे थोडा प्रॉब्लेम झाला आहे. लहान मुल, वृद्ध आहेत. एक दोन दिवस पुरेल इतक रेशन आहे."

"ओह सो सॉरी मॅडम मी बघतो. " यश म्हणाला.

" तुम्ही माफी मागू नका देशमुख साहेब. तुम्ही आश्रमासाठी खूप छान काम करत आहात. थोड जास्तीच सामान ही हव होत. लहान मुल आहेत. वृद्ध आहेत. गोळ्या औषध ही आले असते तर बर झालं असत ."

" तुम्हाला काय हव त्याची लिस्ट करा. मला सांगा मी पैसे पाठवतो. डॉक्टर येतील ते तपासतील. मग औषध मिळतील. मी तस सांगतो. "

" हो हे बर पडेल. "

" हो मी ऑफिस मधे सांगतो. "

" खूप धन्यवाद. "

" काहीही काय मॅडम. " त्याने फोन ठेवला. लगेच ऑफिस मधे फोन करून तिकडे पैसे पाठवले. मी आश्रमात जायला हवं होत का? नको पण ही मीटिंग महत्वाची आहे. माई मॅनेज करतील. तो आत येवून बसला.

राजेशरावांनी गावकर्‍यांची बर्‍या पैकी समजूत काढली होती. ते लोक गेले.

यश ऑफिसला आला. काम सुरू झाल. श्रेयस आला. यश त्याला काल काय झालं ते सगळं सांगत होता.

" या अश्या कामात मुली ही आहेत?" श्रेयसला आश्चर्य वाटलं.

"हो ते ही डेंजर मुली. रिस्क घेतात."

" मग आता? "

"काही नाही त्यांना पकडून पोलिसात देणार. ते त्यांना समज देतील. त्या का अस करतात ते बघणार. आज बाबा गावकर्‍यांशी बोलले. बघू किती फरक पडतो." यश म्हणाला.

"तुझ्यासाठी आनंदाची बातमी आहे. " श्रेयस हसत म्हणाला.

यशला समजलं नक्की तिची माहिती मिळाली असेल. "सांग ना. " तो अधीर पणे म्हणाला.

" प्रॉमीस कर तू श्रुतीशी बोलशील."

" हो बोलतो. तिला सांगतो श्रेयसशी भांडायचं नाही. ऑफिस मधे असे प्रकार चालणार नाही." यश म्हणाला.

" नाही रे बाबा. मुलींशी अस बोलतात का? श्रुतीला रागवता येणार नाही. ती हळवी आहे. लगेच रडते आणि चिडते ही. ती बदला घेईल. शेवटी मलाच सॉरी बोलाव लागेल. " श्रेयस सांगत होता.

" कुठे रडते चांगल तर काम करते. " यश म्हणाला.

" ते तुझ्या समोर माझ्या समोर तीच वेगळं रूप आहे. "

" हे अस ही असत का? मग कस बोलू? काहीतरी तर सांग. " यशला या बाबतीत काही माहिती नव्हतं.

" तिला सांग श्रेयस दुःखात आहे. दोन दिवस झाले तो नीट जेवत नाही. त्याला काय झालं आहे समजत नाही. अजिबात मोकळ बोलत नाही. अस जर राहील तर तो आजारी पडेल. " श्रेयस चेहरा पाडून बोलत होता.

" काहीही काय? इतका ड्रामा. मला जमणार नाही." यश हसत होता.

" मग मी ही वहिनीची माहिती तुला देणार नाही. मी जातो." श्रेयस जागेवरून उठला.

" थांब रे बाबा थांब. मित्र आहेस की कोण? बर मी श्रुतीशी बोलेन. सांग आता. " यशने हात जोडले.

" मी सांगितल तेच बोलायच. "

" हो. "

" मी देवळात चौकशी केली. तिथे या आठवडय़ात आश्रमातले लोक सेवा देत होते. ती तिथे रहाते. "अबोली" नाव आहे."

" ती अनाथ आहे का?"

" नाही, तिला एक काकू आहे. ती गावाकडे असते. अबोली इथे आहे. "

" अरे वाह किती गोड नाव आहे. तिच्या सारखं नाजूक. तिला केव्हा भेटता येईल? " यश खुश होता.

"माहिती नाही. "

" तु विचारायचं ना. "

" तू काहीही बोलतोस का यश? मी तिच्याशी कश्याला बोलेल. मी माझ्या माणसांना कामाला लावलं होतं. त्यांनी माहिती दिली. मी बघतो उद्या ती कुठे जाते काय करते. "

" ठीक आहे. तिला जॉब हवा असेल तर ऑफिस मधे बोलवून घे. " यश म्हणाला.

"मी आता यात मधे पडणार नाही. तू आणि ती वहिनी काहीही करा. श्रुतीला समजलं मी एका मुलीची चौकशी करतोय आहे तर ती माझी चटणी करेल. तुला माहिती आहे ती किती बोल्ड आहे. " श्रेयस घाबरत म्हणाला.

" ठीक आहे. " यश हसत होता.

थोड्या वेळाने यशने श्रुतीला बोलवलं. ती त्याच शेड्यूल घेवून आत गेली. थोड कामा बद्दल बोलले. यशला समजत नव्हतं काय बोलू. तो कधीच कोणत्या मुलीशी पर्सनल बोलला नव्हता. त्याने मुद्दाम विचारलं

" श्रेयस कुठे आहे?"

"ते सर काॅन्फरन्स कॉल मधे आहेत."

"ओके त्याला सध्या काय झालं समजत नाही. एकदम दुःखी वाटतो. काल जेवला ही नाही." यश अस म्हटल्यावर श्रुतीचा चेहरा थोडा बदलला.

"बघतो त्याला दुपार नंतर डॉक्टरकडे नेतो."

"का सर?" तिने शेवटी विचारलं.

"त्याच खूप डोक दुखत आहे. तीन दिवस झाले."

ती विचार करत उभी होती.

श्रेयस केबिन मधे आला. श्रुती तिथे उभी दिसली. यश नक्की हिच्याशी बोलला असेल. त्याने यशकडे बघितलं. त्याने हळूच अंगठा दाखवला.

" कस वाटत आहे श्रेयस?" यशने विचारल.

" म्हणजे?" त्याचा चेहर्‍यावर प्रश्न चिन्ह होतं.

" तुझ डोक दुखत होत ना. "

" हो ते ना. अजून त्रास होतो आहे." श्रेयस म्हणाला.

श्रुती त्याच्याकडे काळजीने बघत होती. "मी टॅब्लेट घेवून येते." श्रुती बाहेर गेली. श्रेयस तिच्या मागे पळत गेला... श्रुती.

"काय सर ?" तिने विचारलं.

"राग गेला नाही का?"

" मी सॅंडविच आणते. टॅब्लेट घ्या सर बर वाटेल."

" प्लीज श्रुती आता हे सर सर पुरे ना. मी काय करू कान पकडू का सांग?"

"आॅफिशीयल रीलेशन ठीक आहे सर . उपाशी राहिल्यावर तुमच डोक दुखत. जेवण स्कीप करू नका." श्रुती म्हणाली.

" तुला का माझी काळजी वाटते आहे. सांग ना. मला काहीही होवू दे. तू यात पडू नको. " श्रेयस थोड चिडला होता.

ही कथा मालिका पूर्ण झाली आहे लिंक दिली आहे

विवाह... हेट लव मॅरेज

©️®️शिल्पा सुतार

Address

Bangalore
.

Website

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when शब्दशिल्प shabdashilp posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to शब्दशिल्प shabdashilp:

Shortcuts

Share