06/10/2025
မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီးအား လူဝတ်ကြောင်ဘဝဖြင့် စောင့်ရှောက်ခဲ့သော
အဘဘိုးမင်းခေါင်နှင့် အဘဘိုးဘိုးအောင်တို့၏
တကယ့်ပုံစံအသွင်သဏ္ဍာန်
========~===~====~=====
“ခင်ဗျားအကြောင်း ခင်ဗျားသိချင်လျှင် (၄၅)ရက်လောက် နဝင်္ဂသီလဥပုသ်နှင့် အဓိဋ္ဌာန်ဝင် ကြည့်ပါ” ဟူ၍မဆီမဆိုင်ဆိုလာ၏။
သွားစဉ်တုန်း က အမှုအတွက်။ ယခုသော် ထိုအမှုမှာသူတစ်ပါးအမှုကားမဟုတ် ငါတို့အမှုသာ ဖြစ်နေချေတော့၏။
“အမှုတန်းလန်းကြီးနဲ့ဗျာ့-ဦးလေးရ” ဟူ၍ ငါတို့ကအရေးဆို၏။
“အို- အမှုက သူ့ဟာနှင့်သူ ပြီးသွားမှာ၊ ခင်ဗျားပူစရာမရှိပါဘူး” ဟူ၍ ဆိုပြန်၏။
အဆိုးကြိုက်သဖြင့် အကောင်းမှထွက်ခွာ လာခဲ့သော ငါတို့ကို အကောင်းယူပါဆိုသဖြင့် ခပ် အင်အင်သာဖြစ်နေတော့၏။ သူကား မလျှော့တမ်း တိုက်တွန်းနေပြန်၏။ ထိုအခါ အဆိုးကြိုက်ရာမှ အဆိုးတိုက်အတိုက်ခံထားရသဖြင့် ဘဝနာနေသော ငါတို့ကား စိတ်မှကား ဝင်စားလာ၏။ ကိုယ်တွေ့ ကား စိတ်မပါသေး။ သို့ကြောင့်-
“အိပ်ရာဝင်ခါနီးကျမှ ဥပုသ်ယူလျှင် ကော” ဈေးဆစ်ကြည့်၏။
“ရတယ်- ရတယ်၊ လုပ်မှာသာလုပ်” ဟူ၍ သာသာထိုးထိုး အခွင့်အရေးပေးတော့၏။
ဤနည်းဖြင့် စိတ်မပါသော်လည်း အမှုနိုင် လိုဇောဖြင့် (၄၅)ရက်၊ နဝင်္ဂသီလ၊ အိပ်ရာဝင်ကာနီး မှသာ၊ အဓိဋ္ဌာန် ထိုလေးမျိုးတို့ကို ကြိုးစားရန် တာစူ ရချေတော့၏။ ထိုတာစူခြင်းကား အဆိုးကြားမှ အကောင်းဖွားရန် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းတစ်မျိုး တည်း။
အင်း-အရက်သမားဘဝက ပုတီးထစိပ်ရ မည်မှာကား ခပ်ရှက်ရှက်။
သို့ကြောင့် လူကွယ်တိတ်ဆိတ် ညမီးမှိတ် လေသောအခါ ဘုရားရှေ့ တိတ်တိတ်သွားပြီး သီလကိုလည်း ငါနှင့်ဘုရား နှစ်ကိုယ်ကြားအဖြစ် တိုးတိုးသာယူရချေ၏။ ပုတီးကိုလည်း ဘိုးတေဇ အကြံပေးသောအတိုင်း အရဟံဂုဏ်တော်ပုတီးပတ် (၄၅)ဖြစ်၏။ ထိုသီလယူပြီးကတည်းက ရေနွေး ကြမ်းနှင့်ဆေးလိပ်ကိုမျှပင် မသောက်တော့ပြီ။ ပုတီးစိပ်ပြီဆိုကတည်းက တုတ်တုတ်မျှမလှုပ်ချေပြီ။
ကိုက်လိုက်သည်ခြင်တွေ-တစ်ကိုယ်လုံး မဲမဲလှုပ်မျှထင်ရ၏။ ဉာဏ်မျက်စိထဲ၌ ပျားအုံ ကြီးတစ်အုံ၌ ပျားကောင်တို့ ဝိုင်းအုံနေသည့်တမျှ တွေ့မြင်ရ၏။
-ကိုက်ဟ-နင်တို့ကိုက် (၄၅)ပတ်ပေါ့ ။ -ကိုက်ဟ-နင်တို့ကိုက် (၄၅)ရက်ပေါ့။ စိတ် ကအားတင်းခံ၏။ ၄င်းတို့ကား မပျံ လေ။ ပြီးသဖြင့် မျက်စိဖွင့်ကြည့်သော အခါတိုင်း လည်း တစ်ကောင်မျှမတွေ့ တစ်ယားမျှလည်း မပေါ်။
အိမ်တွင်းဝယ် တစ်ပတ်မျှသာ ကြာခဲ့၏။ နောက်သော် အိမ်တွင်း၌ အဓိဋ္ဌာန်ဝင်ရသည်ကို အားမရဖြစ်လာ၏။ ငါ့စိတ် တစ်ဆင့်တိုးမြှင့်လိုစိတ် က အားကောင်းလာ၏။ သို့ဖြင့် ငါတို့အိမ်နှင့် မနီး မဝေး၌ တည်ရှိသော ဆယ့်တစ်တောင်ပြည်ဘုရား သို့ ဆယ့်တစ်တောင်ပြည့်-ဆယ့်တစ်နာရီ-ဆယ့် တစ်ရက် ဟူသောအဓိဋ္ဌာန်သို့ တိုးတက်လာကာ အိမ်မှထွက်ခဲ့တော့၏။
အော်လိုက်ကြသည့် အိမ်မြှောင်တွေ။
ပထမ စတင်ရောက်သောရက်ညသည် ၁၃၃၆-ခုနှစ်၊ ပြာသိုလဆန်း(၁၂)ရက်၊ ကြာသပတေး နေ့ ဟူ၍ မှတ်သားမိ၏။ ထိုနေ့, ထိုအချိန်က ပြည်ထောင်စုနေ့နှင့် တိုက်ဆိုင်နေသဖြင့် ကျိုက္ကဆံ ကွင်းဆီက ပွဲခင်းသံများကလည်းတစ်ညံညံကို နာခံ မှတ်သားထားမိ၏။
ထိုရောက်သည့်ည၏ ရောက်စအချိန်ပိုင်း အတွင်း အိမ်မြှောင်တို့၏ စုပ်ထိုးသံကား တစ်ပြိုင်နက် တည်းပင်။ တိတ်ဆိတ်လှသော ထိုဘုရားပတ်ဝန်း ကျင်ကို တောလုံးညံ ပဲ့တင်ထပ်မျှ ထိုးကြလေကုန် ရာ နားကွဲမတက်လည်း ခံစားရ၏။ ခေါင်းနားပန်း ကြီးသွားချေတော့၏။ ကျောချမ်းလျက်သာရှိ၏။ တစ်ယောက်တည်း ကြောက်စိတ်ဝင်လာ၏။ သေချင် သေ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် ဟူသော မြှောက်စိတ်က ထပ်ပိုး, ပိုးထားပြန်၏။
ဘိုးတေဇ မှာထားသော စကားတစ်ခွန်း ရှိချေ၏။ အဓိဋ္ဌာန်ဝင်ပြီဆိုသည်နှင့် ဘုရားအာရုံပြု ပါ။ ပြီးမှ မိမိတွေ့လို, မြင်လိုသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကို အာရုံပြု၍ အားထုတ်ပါလေ ဟူ၏။
ထိုစကားအတိုင်း သီလခံယူပြီးစီးသ ခန္ဓာကိုယ်ကို နေသားတကျထားပြီးကာ မျက်စိမှိတ် လျက်က မည်သည့်ဂုဏ်တော်, ပုတီးပတ်မည်၍ မည်မျှ ဘုရားတပည့်တော် ဤအချိန်မှစ ပွားပါမည် ဘုရား၊ အဓိဋ္ဌာန်တင်လိုက်၏။ ပြီးသော် ဘုရားရှင် ၏ ပုံတော်ကို ဦးစွာအာရုံယူ၍ မိမိဦးထိပ်ပြင် ပလ္လင်အဖြစ်ဖြင့် ဆက်ကပ်လှုဒါန်းကာ ပင့်လိုက်၏။ ပေါ်လာသည်မှာကား-မဟာမြတ်မုနိ။
တဖန် ငါ့အား မည်သည့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ စောင့်ကြပ်နေဘိသနည်း။ အာရုံယူကြည့်မိ၏။
လား.. လား ဘုရား၏ ရာဟုထောင့်မှ တစ်ဦး၊ သောကြာအရပ်မှတစ်ဦး။ ၄င်းတို့မှာ ဘိုးတော်အောင်မင်းခေါင်ကြီးနှင့် ဘိုးဘိုးအောင်တို့ တည်း။ သို့တစေလည်း ငါတို့ကား “အိုး-သည်ပုံမျိုးတွေ ဘုရားစောင်းတန်းတွေမှာ မှန်ကားကြီးတွေ နှင့် ရောင်းချဖို့ ချိပ်ဆွဲပြထားကြသည်မှာ တစ်ပုံ တစ်ခေါင်းကြီး။ ဒါ- စိတ်စွဲ၍ပေါ်လာသည့်အစွဲ ရုပ်တွေပေကပဲ' ဤသို့မှတ်ချက်ချ၏။ စိတ်မဝင် စား။ ၄င်းတို့ကလည်း ညတိုင်းလျှင် ထိုဘုရား၌ အဓိဋ္ဌာန်ဝင်တိုင်း မြင်နေကျ။
ဘိုးတော်အောင်မင်းခေါင်ကြီးကား ဘုရား ၏ ရာဟုထောင့်မှာအမြဲ။ ဘိုးဘိုးအောင်ကား ရံတစ်ခါ သောကြာမှာထိုင်လျက်က၊ ရံတစ်ခါ တနင်္ဂနွေမှရပ်လျက်က။ ပုံကားထဲက ရုပ်သွင်နှင့် တစ်ခြားစီသာ။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်နှင့် အရပ်က လည်း ပနံရလှ၏။ အရွယ်နှင့်ရုပ်ကလည်း ပနံရလှ ၏။ အသားအရေများနှင့်မျက်နှာထားကလည်း ပနံရလှ၏။ အသားက ရွှေအဆင်းသို့ဝါ၏။ မျက်နှာ သွင်မှာ ပြားသယောင်ရှိပြီး ဣန္ဒြေဖြင့်တင့်တယ်၏။ ပိတ်ဖြူဝတ်ထားသည်မှာကား ရွှေကိုထုပ်ထားသော ပုဝါစလေးနှင့်တူ၏။ ဝတ်ပုံမှာ တောင်ရှည်ဝတ်နည်း ဖြစ်၏။ အပေါ်ရုံ ခေါ် ဝတ်ရုံတော်လည်း ပါ၏။ ပုဝါရှည်လည်း နှစ်သွယ်ချထားသေး၏။ မင်းသား ဖြစ်သဖြင့် မင်းသားနှင့်တူသည်ဆိုက မမှားတန်ရာ ပြီ။ မင်းသားဖြစ်သဖြင့် ရာဇဣန္ဒြေမျိုး ဆိုလျှင်လည်း မှန်သည်ဟုပင် ဖြေရပေလိမ့်မည်။
ဤသို့ နေ့စဉ်မပြတ် ၄င်းတို့နှစ်ဦးနှင့်ချည်း သာ အထပ်ထပ်တွေ့နေလေရာမှ တစ်နေ့ ငါ၏ မလှမ်းမကမ်း၌ ရဟန်းတော်တစ်ပါး၊ ခပ်လှမ်းလှမ်း ၌ ရဟန်းတော်တစ်ပါး ထပ်ဆောင်းတွေ့ရပြန်ပါ၏။ ၄င်းတို့ နှစ်ဦးမှာကား ရာဟု၊ သောကြာတို့မှနေမြဲ။
ဆယ့်တစ်တောင်ပြည့်ဘုရားကား မဟာရာမ် တံတိုင်းခတ်ထား၏။ ဉာဏ်တော်ငယ်သည့်အလိုက် တံတိုင်းကလည်း လူတစ်ယောက်သွားသာရုံ မျှသာ ရှိသဖြင့် ကျဉ်းမြောင်း၏။
ထိုဘုရားသို့ရောက်လေတိုင်း ငါတို့ကား အင်္ဂါသား၏ အင်္ဂါစွဲကြီးလေသူပီပီ တံတိုင်းအတွင်း
အင်္ဂါထောင့်မှာပင် ထိုင်ကာ အဓိဋ္ဌာန်ဝင်လေ့ရှိရာ တနင်္လာအရပ်မှလာရောက်ထိုင်လေသော ရဟန်း တော်နှင့် ငါတို့တည်နေရာကား (၄)ပေထက် ခရီး ကွာဝေးမည်မဟုတ်ချေ။ ထိုရဟန်းတော်၏သဏ္ဍာန် မှာ ရှမ်းသွေးဆန်၏။ နှုတ်ခမ်းလေးများ နီရဲပြီး အောက်နှုတ်ခမ်းကား တွဲတွဲလေးပင်။ သင်္ကန်းတော် ကား လိမ္မော်ရောင်အရင့်။ လက်ဝယ်ကိုင်ထားသော ပုဝါဖြူလေးကား အရင်းကအတွင်း အစွန်းအချွန် လေးကား အပြင်ထုတ်လျက်က။ ဣန္ဒြေတော်ကား တည်ကြည်လေးနက်လှ၏။
ကျန်ရဟန်းတော်ကြီးကား ဆံပင်များ ဖြူရော် နေကာ အသက်အားဖြင့်(၆ဝ)ခန့်။ ဝတ်ထားသော သင်္ကန်းကလည်း ခပ်ဝါဝါ ခပ်ညံ့ညံ့အဟောင်း။ ဝတ်ပုံကလည်း ကပိုကရို။ ထိုင်ပြန်တော့ ဘုရား၏ ပလ္လင်ထက်တက်၍ တနင်္ဂနွေထောင့်၏ တနင်္လာ အရပ်ဖက်မှ အရံစေတီလေးနှင့်ယှဉ်ကာ ကျောက် ဆင်းတုတစ်ဆူတင်ထားသလို။ ငါ့စိတ်က-“အင်း. . သူများထက်ထူးပြီး ဘာမို့လို့လဲ' ဖြင့်။
ယနေ့ တော်တော့်ရှေ့၏ တော်တော့်ကို စိတ်ဝင်စားနေချေသည်။ မျက်စိဖွင့်ကာငဲ့ကြည့်-အရှိ၊ မျက်စိမှိတ်၍လှမ်းကြည့်-တန်းမိနေသည်သာ။ တစ်နာရီမျှ အဓိဋ္ဌာန်ဝင်ကိစ္စပြီးစီးသော်မှ ထို မြင်ကွင်းကားမပျောက်။
ခါတိုင်း၏ ပြုကျင့်နေကျဝတ်မှာ အဝင်တွင် သမ္ဗုဒ္ဓေဂါထာဖြင့် လက်ဝဲရစ် (၃)ပတ်, ပတ်ပြီးမှ အဓိဋ္ဌာန်ဝင်လေ့ရှိပြီး၊ အထွက်တွင်ကား မေတ္တာပွား လျက်ကလင်္ကျာရစ်(၃)ပတ်,ပတ်ပြီးမှသာပြန်လေ့ရှိ ရာ- ယနေ့အထွက်ခက်နေပြီ။ အရူးဖမ်းနေပြီလား မသိ ။
ရာဟုဒေါင့်၏ တံတိုင်းတွင်းမှလည်း ဘိုးတော်
တနင်္ဂနွေဒေါင့်၏ တံတိုင်းအတွင်းမှာလည်း ကိုယ်တော်ကြီးကလည်း အထိုင်မဖျက်။
တနင်္လာအရပ်၏ တံတိုင်းအတွင်းမှလည်း အသက်(၅၀)ခန့်ကလည်း ထိုင်လျက်။
ထိုင်ရာမှထလိုက်၏။ သဗ္ဗေသတ္တာ တိုးတိုး သာသာ ပွားလျက်က ဗုဒ္ဓဟူး-စနေ-ကြာသပတေး အရပ်သို့အထိပတ်မိ၏။ ရှေ့၌ငုတ်တုတ်ကား မလှုပ် မယှက်ကြောင့် ရှေ့သို့မဆက်နိုင်။
ပျောက်လိမ့်နိုးနိုးဖြင့် နာရီဝက်မျှတိုးစောင့်၊ စောင့်သူငါသည်သာ ညောင်းလာ၏။ ငုတ်တုတ်များ ကား အလုပ်မရပ်ကြပြီ။ အရူးစိတ်ကူး အထူးကြား လမ်းသလားနေချေပြီ။
ကြာသော် အချိန်လင့်မည်ကို စိုးသဖြင့် နီးရာအပေါက်မှသာ ထွက်လာခဲ့ရတော့၏။ ထိုည တစ်ညလုံးလုံး ထိုမြင်ကွင်းက ငါ့စိတ်ကိုဖမ်းယူထား သဖြင့် အိပ်၍မှမပျော်ချေပြီ။
နံက်လင်းလင်းချင်း ခြေရင်းအိမ်မှ ဘိုးတေဇ ထံ အပြေးလေးသွားကာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသောမြင်ကွင်း ပါ ပုံစံတို့အတိုင်း ခရေစေ့တွင်းချ အလုံးစုံ အကုန် ပြောပြပြီး “အဲ့ဒါတွေက ဘယ်သူတွေလဲ ဦးလေးရဲ့” မေးကြည့်ရာ ထိုဘိုးတေဇကား ပြုံးပြုံးကြီးလုပ် လျက်က-
“ခင်ဗျားဖာသာခင်ဗျား မေးကြည့်ပေါ့ဗျ။ ကျုပ်လာ ဘာလုပ်မေးရသလဲ” ပြော၏။ မေး၍ ကား လုံးလုံးအဖြေမရပြီ။ စိတ်ဝင်စားခြင်း၊ အားမလို အားမရဖြစ်လာခြင်းများကား လေတစ်လှိုက်, မီး တစ်လှိုက် ပမာသာတည်း။
-ဘုန်းကြီး၏အစာသည် ပရိယတ္တိသာတည်း။ -ပရိယတ္တိအစာသည်ကား ဘုန်းကြီး၏အစား အစာသာတည်း။
ရဟန်းဘဝဖြင့် ပရိယတ္တိတစ်ဖက်မျှ သင် ခြေရလာသောငါသည် ဘုရားမှတစ်ပါး ဘာကိုမျှလည်းအားမကိုးတတ်၊ ရတနာသုံးရပ်မှတစ်ပါးလည်း ဘာကိုမျှအလေးမမှတ်တတ်။ ထိုသုံးဂုဏ် မိမိခန္ဓာစုံ ပုံအပ်ထားသည်မှ အခြားဘာကိုမျှလည်း မယုံ ကြည်တတ်။
ယခင်စာသင်သားဘဝ ပုသိမ်နေစဉ်တုန်း က ဒေသန္တရဗဟုသုတ ရစိမ့်သောငှာ မြောင်းမြ- ၄င်းမှလပွတ္တာ-၄င်းမှသက္ကယ်သောင်၊ အုန်းချောင်း- ထိုမှတစ်ဆင့် ဘုန်းတော်ပြည့်-ဒီဒူးကုန်းအထိ ရောက်ဖူး၏။ ထို ဘုန်းတော်ပြည့်-ဒီဒူးကုန်းတို့ အကြား ပင်လယ်အနီး တောင်ထွဋ်ပေါ်၌ ထို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ တည်ထားသော စေတီကို တွေ့ရ၏။
တွေ့နေကျပုံမျိုး မဟုတ်သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဂိုဏ်းဘုရား, ဂိုဏ်သားတို့၏ ဓါတ်ရိုက်ဓာတ်ဆင် ထားသည်ဟူ၍ သမုတ်စကားကြားဖူးသဖြင့်လည်း ကောင်း ဦးတိုက်ရန်နေနေသာသာ မကျေမနပ် ရေရွတ်ခဲ့ဖူးချေ၏။
တစ်ဖန် ဒီဒူးကုန်းမှပြင်ခရိုင်၊ ၄င်းမှ မော်- တင်စွန်းသွားသောအခါ၌လည်း ထိုမော်တင်စွန်း ရောက်ခါနီး ထိုဘုရားမျိုးတွေ့ရပြန်ချေ၏။
“လာပြန်ပလား- ဘုရားကိုဘုရားလို တည် တာလည်းမဟုတ် တော်စွာ့လျော်စွာ့ ဟာတွေ” ရေရွတ်မိပြန်ချေ၏။
သည့်အတူ ငါတို့ပုသိမ်၏ ဂွေးဗိုလ်ကုန်း ဘက်၌လည်း တပ်ဦးဘုရားအမည်ရှိထင်၏။ ထိုပုံ မျိုး အင်္ဂတေကွန်ကရစ်တို့ဖြင့် အခိုင်အမာတွေ့ရ ၏။ ငါတို့ကလည်း -ကမ္ပည်းတပ်မရပ်ခဲ့။ တွေ့လေ တိုင်းလည်း ကမ္ပည်းကမ္ပါတ်ဖြင့်သာ ဘွဲ့တော် တပ်ခဲ့သည်ချည်းသာ။
ထိုကမ္ပည်းတပ်ဘုရားကား ယခု ငါ့အတွက် အဓိဋ္ဌာန်ဝင်ရာဌာန ဖြစ်နေပါပကောလား။ ထို ဂိုဏ်းဆရာကြီးများဆိုတာကကော ယခု ငါ့မျက်စိ အောက် ရောက်နေပါပကောလား။ မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ကြည့်- တစ်ဖက်သာမြင်ရ၏။ မျက်စိစုံ အကုန်ဤစကားများသည် ထို၏နောက်မှဖြစ်ပေါ် လာသော အတွေးများပင်ဖြစ်ပါချေ၏။ ဘာဆို ဘာမျှမယုံသောဘုန်းကြီးလူထွက် ယနေ့ လက်တွေ့ က ယုံစရာ ဖြစ်ပေါ်လာချေပြီ။
သူ့အမှု(ဖေါက်ထွင်းခိုးယူမှု) နိုင်လိုသဖြင့် မိရာကိုင်မိရာမှ ယခုကိုယ့်အမှု(ပါရမီဖြည့်ကျင့်ဆဲ ပုဂ္ဂိုလ်ထူးကြီးများအပေါ် မယုံမှု) ကား အရှုံးဘက် ယိုင်လာခဲ့ချေပြီ။
ဤသို့ဖြင့် နေ့- သူ့အမှုသွားဆိုင်၊ ညညကျ ကိုယ့်အမှုပြန်ဆိုင်၊ အမှုနှစ်မှုကိုင်ဘဝ ရောက်လာရ ချေတော့၏။ သူ့အမှုအတွက် ရက်ချိန်းသမ္မန်ပါ အတိုင်း ပထမဆုံးသွားရောက်ရသောအလှည့်တွင် ဘိုးတေဇက ငှက်ပျောရွက်ညွန့်လိပ်ကလေး တစ်လိပ် ပေးလိုက်ကာ “ခင်ဗျားရုံးအသွား လမ်းတစ်ဝက် အရောက် ပစ်ချထားခဲ့” မှာကြားလိုက်၏။ ထို မှာကြားသောအတိုင်းလျှင် ပြုကျင့်ခဲ့၏။
ရုံးဟူသောစကား အင်္ဂလိပ်၏ ရုံးမ်-ဟူ သော စကားမှ ဆင်းသက်လာဟန်မရှိ။ တရုန်းရုန်း သော မြန်မာမှုစကားမှ ဆင်းသက်လာဟန်သာ ရှိချေ၏။
အမှုတစ်ခုပေါ်လာပြီ- တရားလို၊ တရားခံ၊ ရှေ့နေ စသူတို့ တရုန်းရုန်းဝင်ထွက်သွားလာရာသည် ရုံး အမှုတစ်ခုပေါ်လာပြီ- တရားလိုကစွဲ တရားခံက အရုံးဖြင့် တရုန်းရုန်း ရုန်းထွက်ရာသည် ရုံး။
ဤသို့သာ သဘောပေါက်မိတော့၏။ တရားလို, တရားခံမှသည် ပရိတ်သတ်တို့ ပျားပန်း ခတ်မျှ တွေ့ရ၏။
လောက၌ မစည်ကားအပ်သောဌာန (၄)မျိုး ရှိ၏။ ဆေးရုံ၊ ရုံး၊ ဂါတ်တဲ-အချုပ်ထောင်၊ သင်္ချိုင်းကုန်း ထိုလေးမျိုးတို့ဖြစ်ကြ၏။ ထို မစည်ကား အပ်ရာ၌ စည်ကားနေခြင်းများသည် ကိုယ်ကျင့်ဖေါက်ပြန် စိတ်မူမမှန်ခြင်းများကြောင့်ချည်းဖြစ်ကြချေ၏။
(မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီးရေးသားသော ဘဝကန္တာရသင်္ကေတကထာ စာအုပ်မှ
ရေးသားပူဇော်ပါသည်။
