04/06/2025
နိုင်ငံရပ်ခြားမသွားခင် ဒီစာအရင်ဖတ် ❗️
လေယာဉ်ဘီး မြေပြင်ထိချိန် ရင်ထဲ အိပ်မက်တွေ သက်တန့်လိုဖြာတယ်။ တချို့အတွက် ဘန်ကောက်ညတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှု၊ တိုကျိုရဲ့ စည်းစနစ်အောက်က အခွင့်အလမ်း၊ ဆိုးလ်မြို့ရဲ့ K-Drama ထဲကလို တောက်ပမှု၊ စင်္ကာပူရဲ့ အထပ်မြင့်တိုက်တွေလို ဘဝကို မြင့်မားတက်လှမ်းဖို့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့။ ဒါပေမဲ့ အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ရွှေရောင်အိပ်မက်တွေကို ဝါးမျိုဖို့ စောင့်နေမှန်း ရောက်ခါစ လူငယ်တိုင်း ကြိုမမြင်ခဲ့ကြဘူး။ မြင်နိုင်ခဲ့ရင်ရော... သူတို့ခြေလှမ်းတွေ တုံ့ဆိုင်းသွားလေမလား၊ ကံကြမ္မာရဲ့စိန်ခေါ်သံကို မကြားချင်ယောင်ဆောင် ရှေ့ဆက်တိုးခဲ့ကြဦးမှာပဲလား...။
၁။ မြန်မာအချင်းချင်း ဂျင်းထည့်ခြင်း
နိုင်ငံခြားသားတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်မှု၊ လိမ်လည်မှုဆိုတဲ့ မြေခွေးဝံပုလွေ အန္တရာယ်လည်း ရှိနေစမြဲ။ ဒါပေမဲ့... အဲ့ဒါတွေအားလုံးထက် ရင်ခါးစိမ့်ပြီး အသည်းနှလုံးထိ နာကျင်စေတာ ကိုယ်ယုံကြည်ထားတဲ့၊ ကိုယ့်အချင်းချင်း မြန်မာတစ်ယောက်ရဲ့ သစ္စာဖောက်လှည့်ဖျားမှုပဲ။ ကိုယ့်သွေးသားလို၊ ကိုယ့်မိသားစုဝင်လို ရင်ဖွင့်အားကိုးမိချိန်မှာမှ နောက်ကျောကို အဆိပ်လူးဓားနဲ့ထိုးခံလိုက်ရသလိုမျိုး။ သူစိမ်းရဲ့ဒဏ်ရာ အရေပြားမှာတင် ကျန်ခဲ့နိုင်ပေမဲ့၊ ကိုယ့်လူမျိုးရင်းရဲ့ 'ဂျင်းထည့်ခြင်း' ကတော့ နှလုံးသားအနက်ရှိုင်းဆုံးထိ စူးနစ်ဝင်ရောက်ပြီး ဘယ်တော့မှမကျက်နိုင်တဲ့ အမာရွတ်ကြီးအဖြစ် ထင်ကျန်ရစ်စေတယ်။ "မြန်မာအချင်းချင်းပဲ၊ ကူညီရမှာပေါ့" ဆိုတဲ့ သကာလောင်းထားတဲ့ စကားလုံးတွေအောက်မှာ အဆိပ်ခွက်ကို ဖုံးကွယ်ထားတတ်ကြတယ်။ ဘန်ကောက် ဘတ်စ်ကားဂိတ်မှာ မျက်စိလည်နေတဲ့ ညီငယ်ညီမငယ်ရဲ့ အလုပ်မျှော်လင့်ချက်ကို Facebook မှ "အလုပ်ရှာဖွေရေး" ကိုကိုကြီးက အပ်နှံခနဲ့ တစ်ဝက်လောက် ခေါက်ယူသွားချိန် ရင်ထဲ ဆူးဝင်သလိုပဲ။ ကိုရီးယား စက်ရုံအလုပ်ရဖို့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးကို အုံလိုက်ပေးရတဲ့ မိတ်ဆက်ခ... တကယ်တမ်း အလုပ်ခွင်ရောက်တော့ ပြောထားတာနဲ့တစ်ဝက်မရတဲ့ လစာ၊ စာချုပ်ထဲမပါတဲ့ အလုပ်ချိန်တွေက "ဂျင်း" အဓိပ္ပာယ်ကို အရိုးထဲထိစိမ့်အောင် သင်ပေးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအခါမှာ ယုံကြည်မှုဆိုတဲ့ စကားလုံး ပါးစပ်ဖျားမှာတင် ခါးသက်သွားတယ်။ မျက်ရည်တွေ ဘယ်သူ့အတွက် ကျရမှန်းမသိ။ လိမ်ညာသွားသူအတွက်လား၊ ယုံလွယ်ခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ဖြူစင်မှုအတွက်လား...။ ဒီလိုနဲ့ပဲ၊ ရေမြေခြားက မြန်မာတစ်ယောက်ရဲ့ရင်ထဲ သတိဆိုတဲ့ ဒိုင်းလွှားတစ်ခု မမြင်ရတဲ့လက်တစ်ဖက်နဲ့ အလိုလိုထောင်လာတော့တယ်။
၂။ ဘာသာစကားအခက်အခဲ
စကားလုံးတွေ နံရံဖြစ်လာချိန်... ထိုင်းစကား တလုံးနှစ်လုံးနဲ့ ဖူးခက် ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်နေတဲ့ ကောင်မလေး၊ မန်နေဂျာရဲ့ အမြန်အော်လိုက်တဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေ နားမလည်လို့ ဟင်းပွဲမှားမှာမိချိန် ပန်းကန်မြည်သံ နားထဲ တဒုန်းဒုန်း၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအသံတွေအားလုံးထက် ပိုကျယ်လောင်နေတာ သူ့ရင်ဘတ်ထဲက အရှက်တရားရဲ့ စူးရှတဲ့အော်သံပဲ။ မျက်နှာ မီးစနဲ့ထိုးသလို ပူထူသွားပြီး၊ မြေကြီး သူ့ကို ဝါးမျိုသွားပါစေတော့လို့ ဆုတောင်းမိလိုက်တယ်။ ရင်ထဲ ပြောချင်တာ တောင်လိုပုံနေပေမဲ့ ထွက်ကျလာတဲ့စကား ဗလုံးဗထွေး။ တိုကျို တက္ကသိုလ်စာသင်ခန်းထဲ ပါမောက္ခရဲ့ ဂျပန်ရှင်းပြချက်တွေ နားထဲ လှိုင်းလုံးကြီးတွေလိုပဲ၊ တစ်လုံးမှကောက်မရ။ ကိုရီးယား အစိုးရရုံးတစ်ခုမှာ ဗီဇာသက်တမ်းတိုးဖို့ ကိုယ့်နာမည်တောင် ရေရေလည်လည်မပြောတတ်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားမလိုအားမရဖြစ်ရတယ်။ စင်္ကာပူရဲ့ Singlish အသံဝဲဝဲတွေ၊ လုပ်ငန်းခွင် အတိုကောက်စကားလုံးတွေကြား အရာရာနဲ့ အဆက်ပြတ်နေသလို ခံစားရတာ အထီးကျန်ခြင်းထက်ပိုဆိုးတယ်။
၃။ ခွဲခြားဆက်ဆံခံရခြင်း
မျက်ဝန်းတွေ စကားပြောတတ်တယ်တဲ့။ ထိုင်းဈေးထဲ "ဟိုမြန်မာတွေ..." လေသံတိုးတိုးနောက်က အထင်သေးတဲ့အကြည့်၊ ကိုရီးယား မြေအောက်ရထားပေါ် ကိုယ့်ဘေးခုံလူ ချက်ချင်းထထွက်သွားချိန် ရင်ထဲ အောင့်သက်သက်။ ဂျပန်မှာ အိမ်ရှာတော့ "ဂိုင်ကိုကုဂျင် (နိုင်ငံခြားသား) တော့ အဆင်မပြေဘူး" ဆိုတဲ့ အိမ်ပွဲစားရဲ့ ငြင်းပယ်မှုနောက်က "အရှေ့တောင်အာရှကလား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းမဲ့မေးခွန်း ကိုယ့်ဖြစ်တည်မှုကို စိန်ခေါ်တယ်။ စင်္ကာပူ အဆင့်မြင့်စားသောက်ဆိုင်မှာ ကိုယ့်အင်္ဂလိပ်လေယူလေသိမ်းကြောင့် မသိမသာနှိမ့်ချဆက်ဆံခံရမှုတွေ အရည်အချင်းရှိရဲ့သားနဲ့ ယုံကြည်မှု တစစီဆွဲဖြဲပစ်သလိုပဲ။ အဲ့ဒီခွဲခြားမှုတွေ ဓားလိုမထက်မြပေမဲ့ ဖြည်းဖြည်းမှန်မှန် နှလုံးသား သွေးထွက်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ပြောမထွက်တဲ့ ငိုရှိုက်သံတွေ ပိုကျယ်လောင်လာတော့တယ်။
၄။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကြေကွဲမှုများ
အိုဆာကာ ဆောင်းည အခန်းကျဉ်းလေးထဲ လေအေးစက်သံမှလွဲ တိတ်ဆိတ်နေချိန်၊ ဖုန်း screen ပေါ်က မြန်မာပြည် သူငယ်ချင်းသင်္ကြန်ပုံတွေ ကိုယ့်အထီးကျန်ခြင်းကို ပိုသိသာစေတယ်။ အမေ့လက်ရာ ထမင်းဝိုင်းနွေးထွေးမှု၊ ရန်ကုန်မုန့်ဟင်းခါးဆိုင် ဆူညံသံတွေ တမ်းတရင်း၊ ကိုရီးယားကုန်တိုက် Food Court မှာ တစ်ယောက်တည်း ကင်မ်ချီထမင်းစားချိန် ဘေးဝိုင်းရယ်မောသံတွေက ဒီနိုင်ငံ၊ ဒီလူတွေနဲ့ ဘယ်တော့မှ တစ်သားတည်းမဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ခံစားချက်ကို မှန်တစ်ချပ်လို ထင်ဟပ်ပြတယ်။ ထိုင်းဘတ်၊ ကိုရီးယားဝမ်၊ ဂျပန်ယန်း၊ စင်္ကာပူဒေါ်လာတွေကို မြန်မာကျပ်နဲ့တွက် အိမ်ကိုလစဉ်ပို့ငွေက ခေါင်းအုံးအောက်က စိုးရိမ်ပူပန်မှုဖြစ်လာတယ်။ Video Call ထဲ ပြုံးနေတဲ့မျက်နှာနောက်ကွယ် မြိုသိပ်ထားရတဲ့ ဝမ်းနည်းမှု၊ အနိုင်ကျင့်ခံရမှုတွေ လည်ချောင်းဝမှာ အလုံးလိုက် ဆို့လာတယ်။ အဲ့ဒီအလုံးကြီး နေ့စဉ်ကြီးထွားလာပြီး အသက်ရှူတိုင်းတောင် အပြင်ထွက်ကျလာချင်သလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့... ဟင့်အင်း၊ သူတို့မျှော်လင့်ချက်တွေကို ငါ့မျက်ရည်တွေနဲ့ မစွန်းထင်းစေချင်ဘူး။ Supervisor တစ်ယောက်ရဲ့ မထီမဲ့မြင်စကား နားထဲ ပဲ့တင်ထပ်ရင်း နှလုံးသားကို ဆူးနဲ့ဆွဲခြစ်သလို ခံစားရချိန်၊ ဗီဇာအတွက် အိပ်မပျော်တဲ့ညတွေ မျက်နှာကြက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်ရင်း မိုးလင်းခဲ့ရတာများပြီ။ တစ်ယောက်တည်း ဆေးခန်းသွားရတဲ့လမ်းမှာ ခြေလှမ်းတွေက ခဲတုံးကြီးတွေလို လေးလံနေပြီး၊ အားငယ်မှုက လည်ချောင်းဝမှာ တစ်ဆို့လို့။
ဒီလိုနဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေ နုနယ်လွန်းတဲ့ဖန်သားလိုပဲ၊ အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတွေနဲ့တင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားတတ်တယ်။ အလုပ်ပါပြုတ်၊ လက်ထဲ ပိုက်ဆံ သုံးလေးထောင်လောက်ပဲ ကျန်တော့ချိန်... "ငါသေလိုက်တာမှ ကောင်းတော့မယ်" ဆိုတဲ့ အတွေးဆိုး ဦးနှောက်ထဲ အမြစ်တွယ်လာတယ်။ တိုက်မြင့်ကြီးပေါ်ကနေ အောက်က မီးရောင်စုံတောက်နေတဲ့ မြို့ပြကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း၊ အရာအားလုံးကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ဖို့ လက်တစ်ကမ်းအလို။ အဲ့ဒီမီးရောင်တွေကြားထဲ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လွှင့်ပစ်လိုက်ရင်... ရင်ဘတ်ထဲက တဆစ်ဆစ်နာကျင်နေတဲ့ ဝေဒနာတွေ လေထဲ အငွေ့လို ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မလားလို့ အခိုက်အတန့်လေး... သွေးပျက်ဖွယ် ချိုမြိန်တဲ့အတွေး ဝင်လာခဲ့ဖူးတယ်။ တွေးမိရုံလေးပါပဲ... တကယ်တမ်းတော့ အဲ့ဒီ "တွေးမိရုံလေး" ဆိုတာက ချောက်ကမ်းပါးအစွန်းမှာ ရပ်နေတဲ့ခြေတစ်လှမ်းလိုပဲ၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား...။
၅။ အရည်အချင်း၊ ဝါသနာနှင့်ကိုက်ညီသော အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းရှားပါးခြင်း
ကွန်ပျူတာဘွဲ့ရလေး ထိုင်းစားသောက်ဆိုင်မှာ ပန်းကန်ဆေးရင်း ဘွဲ့လက်မှတ် နံရံချိတ်ထားရုံ။ IT အင်ဂျင်နီယာဖြစ်ချင်သူ ကိုရီးယားစက်ရုံမှာ ပစ္စည်းထုပ်ပိုးရင်း၊ စာရင်းကိုင်ပညာတတ် ဂျပန်ဟိုတယ်မှာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရင်း အိပ်မက်တွေမှိန်ခဲ့ရသူ။ စင်္ကာပူမှာ မာစတာဘွဲ့ရပေမဲ့ "ဒီနိုင်ငံအတွေ့အကြုံမရှိ"လို့ ကဖေးမှာ ကော်ဖီဖျော်ရင်း အရည်အချင်းကို သံသယဝင်လာရသူတွေ။ ရင်ထဲ "ငါဒီလောက်ပဲ တန်တာလား" မေးခွန်း တိတ်တဆိတ် ပဲ့တင်ထပ်တယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ရင်ဘတ်ထဲက အသံ အော်ဟစ်နေတယ်၊ ငါက ဒီပန်းကန်ဆေးရေစင်၊ ဒီပစ္စည်းထုပ်ပိုးစက်ရုံကြမ်းပြင်၊ ဒီဟိုတယ်သန့်စင်ခန်း၊ ဒီကော်ဖီစက်ဘေးမှာ အဆုံးသတ်ရမယ့်လူမဟုတ်ဘူး! ငါ့ခေါင်းထဲက အကြံဉာဏ်၊ လက်ချောင်းတွေက တီထွင်နိုင်စွမ်း၊ ဘွဲ့လက်မှတ်က စာလုံးတွေ။ အလုပ်ရှင်တွေရဲ့စားပွဲပေါ် ငါ့CV တောက်ပခဲ့တယ်။ သူတို့မျက်လုံးထဲ အသိအမှတ်ပြုမှု ငါမြင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... အဲ့ 'ဒါပေမဲ့' စကားလုံး သံနံရံကြီးလိုပဲ။ 'နိုင်ငံခြားသား'၊ 'ဗီဇာ'။ စကားလုံးနှစ်လုံးနဲ့ ငါ့အိပ်မက်တွေကို သူတို့ အလွယ်တကူ ချိုးခြေပစ်လိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ်၊ ဒီလစာနဲ့ အသက်ဆက်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသက်ဆက်ရုံပဲလား ငါ့ဘဝ? အတောင်ပံတွေကို ကိုယ်တိုင်ချိုးပစ်ရတော့မှာလား? ကောင်းကင်ကြီး လှောင်ရယ်နေသလို။ ဟေး... ဘုရားသခင်၊ ဒါကိုကြည့်ပြီး ကျေနပ်နေသလား? ပြောစမ်း! ငါ့အသံ ကြားရဲ့လား? ငါ... ငါ ဒီထက်ပိုပြီး ထိုက်တန်တယ်!
နိုင်ငံရပ်ခြား ရွှေဥသီးတဲ့တိုင်းပြည်မဟုတ်မှန်း ခြေချမိသူတိုင်း သိကြတယ်။ ဘဝအနိမ့်အမြင့်၊ အတက်အကျ နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေစမြဲ။ ထိုင်းဘတ်ငွေ တန်ဖိုးနောက်က ချွေးစက်၊ ကိုရီးယားဝမ်ပေါ်က မျှော်လင့်ချက်၊ ဂျပန်ယန်းနဲ့လဲလှယ်ရတဲ့ အထီးကျန်မှု၊ စင်္ကာပူဒေါ်လာ ဖိအားတွေကြား ရုန်းကန်နေရတဲ့ မြန်မာလူငယ်တိုင်း သူရဲကောင်းတွေပဲ။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု၊ ခိုင်မာတဲ့စိတ်ဓာတ်၊ လိုအပ်ရင် အကူအညီတောင်းခံရဲတဲ့သတ္တိ၊ အချင်းချင်းလက်တွဲဖေးမမှုဟာ ဒီပင်လယ်ရပ်ခြား စိန်ခေါ်မှုလှိုင်းတံပိုး ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ့် လှေငယ်လေးတွေဖြစ်တယ်။ မှောင်မိုက်တဲ့ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းတိုင်းမှာ အလင်းရောင်တစ်စွန်းတစ်စ ရှိစမြဲမဟုတ်လား။ အဲ့ဒီအလင်းရောင် ကိုယ့်ရင်ထဲ မငြိမ်းသေးတဲ့ မျှော်လင့်ချက်မီးပွားလေးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ်၊ ကိုယ့်လိုပဲ ရုန်းကန်နေရတဲ့ ဘေးနားက မြန်မာတစ်ယောက်ရဲ့ ကမ်းလက်၊ နားလည်မှုအပြည့်နဲ့ နားထောင်ပေးမယ့် စကားသံတစ်ခု... ဒါတွေအားလုံး ဥမင်အဆုံးက အလင်းကို အတူတူရှာတွေ့ဖို့ လမ်းပြကြယ်တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ အဆုံးစွန်မှာတော့၊ ဒီပင်လယ်ရပ်ခြား ခရီးကြမ်းက ထုဆစ်လိုက်တဲ့ ကိုယ့်ပုံရိပ်အမှန်ဟာ အဝေးကအိမ်မက်တွေထက်တောင် ပိုတောက်ပနေနိုင်တာကို သတိရပါ။ ပြီးတော့... အဲ့ဒီတောက်ပမှု ကိုယ့်အတွက်သာမက၊ နောက်ထပ်ဒီလမ်း လျှောက်လှမ်းမယ့် မျိုးဆက်သစ်တွေအတွက်ပါ အလင်းပြနိုင်တာကိုရောပေါ့...။
