09/08/2025
Een konijn. En niet zomaar eentje.
Silver.
Ook wel Quicksilver. Vanwege zijn vermogen om razendsnel tussen je vingers door te glippen. Als er nagels geknipt moesten worden. Hij een medicijn moest krijgen. Of wanneer hij in het reismandje moest voor de jaarlijkse APKK.
Hoe iemand zo'n schattig diertje kan dumpen, is me een raadsel. Zilvergrijs vachtje, glinsterende oogjes, wapperende franjes op de schoudertjes. 1,75 kg zwaar, maar MEGA qua karakter.
Toch was hij op straat gevonden, hoorde ik in de opvang. Wat zijn afkeur voor hondengeur verklaarde. Als ik de fout maakte om iets te 'up close and personal' met zo'n vierpoter om te gaan, mocht ik me eerst omkleden voordat de kleine man ook maar iets met me te maken wilde hebben.
Want hij wist precies wat hij wilde vanaf het eerste moment dat ik hem zag. En vond altijd een manier om dat duidelijk te maken. In eerste instantie had ik een ander rammetje gereserveerd voor Angel. Een chocoladebruine leeuwenkophangoor. Omdat die wel al 'geholpen' was. Maar terwijl ik terug naar naar huis reed, groef Silver een gang naar mijn gedachten.
Die avond en nacht kreeg ik telkens een van zijn karakteristieke duwen met zijn neus. Alleen dan mentaal. Zo van "He joh, IK hoor bij jullie. NIET die ander." Vanaf het moment dat ik de opvang had gemaild dat ik toch voor dat kleine zilvergrijze kereltje wilde gaan, liet hij mijn gedachten met rust.
De speeddate was interessant. Silver gaf Angel direct een paar likken over haar harige snoet. Goedgekeurd wat hem betreft. Inpakken en wegwezen. Angel was alleen maar bang. Eerst een rit met de auto en dan in een vreemde omgeving daten met een onbekende vent; zo niet haar ding. Ze kroop weg onder een kunststof huisje en bleef daar in elkaar gedoken zitten.
Silver bekeek de situatie eerst eens even van alle kanten. Begon haar vervolgens onder het huisje vandaan te duwen. Met een uitdrukking in zijn oogjes van "Kom op, samen kunnen we dit aan." Angel leek iets te ontdooien. Dus ging Silver mee.
Dat het klikte bleek thuis op neutraal terrein. Binnen de kortste keren zaten Angel en Silver samen te eten, wasten ze elkaar en lagen ze tegen elkaar aan. De nieuwe firma Klit & Band was geboren.
Ik herinner me hoe ik klaarstond met mijn videocamera in de aanslag toen ze voor het eerst samen de huiskamer mochten verkennen. Dit was Angels territorium en voedsters kunnen dat fel verdedigen. Dus verwachtte ik vuurwerk.
Voorzichtig verkende Silver de hele kamer. En kwam daarbij Angel tegen. Ik hield mijn adem in. Angel snuffelde even aan hem, leek "Hallo, jij ook hier?" te zeggen en huppelde vrolijk verder om wat brokjes te scoren. De makkelijkste koppeling ooit. Nul interessant filmmateriaal.
Toen ze allebei tot rust waren gekomen, begon mijn training. Al snel had ik geleerd om op Silvers signaal de tuindeur te openen: als een jachthond in een verstarde houding wees hij met zijn neus naar de deur. En als hij weer naar binnen wilde, dan wist ik dat doordat hij op een specifieke plek naar het raam ging zitten staren.
Als ik voer, groente of koekjes niet op de juiste tijd serveerde, kwam hij pontificaal voor me zitten en ging hij naar me zitten staren. Later bijgestaan door Angel. Hielp dat niet, dan kwam hij me op gelijke hoogte in de konijnenkrabpaal aansporen. Eventueel met zijn pootjes op mijn arm of de leuning van mijn stoel.
In tegenstelling tot Angel vond Silver een kroelbeurt op zijn neus een prima plan. Net als zij buitelde hij over het tapijt als een vuurwerkje, racete hij regelmatig door de kamer of de ren in de tuin, en bleef hij als een blok liggen na een geslaagde flop.
Hoe vaak ik een klein zilvergrijs konijntje aantrof op mijn favoriete stoel...? Dan week ik maar weer uit naar de bank. Als een koning op zijn troon zat hij daar. In plaats van de lakens die erop lagen uit te delen, transformeerde hij ze tot kanten kleedjes met zijn scherpe bijtertjes. 's Avonds wachtte hij steevast naast de konijnenspeeltjes totdat ik er eindelijk een brokje in had gestopt, zodat hij die er in een razend tempo weer uit kon halen.
Vorige week vrijdag kwam hij niet voor zijn ontbijt. Het gebeurde wel vaker dat hij gaskoliek had, dus ik startte de gebruikelijke behandeling. Waar hij normaalgesproken na een uurtje of twee weer vrolijk rondsprong, was dat dit keer niet het geval. Dus herhaalde ik de behandeling.
Aan het eind van de middag was Silver nog steeds niet opgeknapt en voelde ik dat zijn maagje wat opgezwollen was. De herinneringen aan hoe ik Sunshine had verloren stormden mijn hoofd binnen. Haar kon ik niet redden, hopelijk de kleine man wel. Dierenarts gebeld, prikken gehaald, nog meer gemasseerd.
Het leek te helpen. De buik werd soepeler en Silver ging zelfs weer zelfstandig drinken. Even later stond de maag echter weer strak. Ik bleef masseren, heb naast hem op de bank geslapen om hem 's nachts nog meerdere keren te behandelen. Maar de maag bleef zich telkens opnieuw vullen.
's Ochtends terug naar de dierenarts. Die bevestigde wat ik vreesde. Het vooruitzicht was zo slecht, dat er maar een keuze overbleef...
Lieve Silver, zaterdag een week geleden glipte je me voor de laatste keer door de vingers. Terwijl je in mijn armen lag. Met mijn tranen op je zachte zilvergrijze vacht.
Angel en ik missen je verschrikkelijk. ❤️🐰❤️