16/08/2026
Praca na wspomnieniach.
Dziś spacerując z mężem po ziemi, która dzięki mojej Kochanej Teściowej Helence, jest naszą własnością, natrafiliśmy na krzaki jeżyn.
Na początku było ich malutko i pełno niedojrzałych owoców, ale i tak pobiegłam po emaliowany garczek do Helenki. Taki garczek jaki brałam od cioci Jadzi kiedy spędzałam wakacje na wsi u siostry mojego taty.
Jeździliśmy na Stępów z rodzeństwem regularnie przez kilka lat, ale ja byłam smarkata i starszaki nie bardzo chciały spędzać ze mną czas.
Szukałam zatem innych zajęć.
Szybko okazało się, że opieka nad kaczkami od momentu ich wyklucia z jaj, spędzanie czasu w oborze z kotami i świniami i picie mleka prawie prosto od krowy wypełniały mi całe dnie.
Zapewne te doświadczenia spowodowały, że dziś buduję siedlisko, w którym będzie dużo przestrzeni dla zwierząt.
Mam ogromne szczęcie, bo mój mąż podziela te plany🙏
Kiedy wróciłam z garczkiem pełnym jeżyn zaczęły przypominać mi się rózne wspomnienia z czasu moich wyjazdów.
Okresu kiedy miałam może 12 lat.Jako mała dziewczynka brałam garczek i szłam drogą by przez kilkadziesiąt metrów zbierać z krzaków owoce.
Połowę zjadałam od razu. Resztę przynosiłam w garczku.Podczas zbiorów chętnie witałam się z miejscowymi i wdawałam w pogawędki.
Do owoców dodawałam cukru, czasem śmietany i cieszyłam się smakiem tamtego lata.
I dziś te wspomnienia wróciły. Pomimo gorszego samopoczucia w dniu dzisiejszym, wspomnienia napełnimy mnie ciepłem i energią.
Przez kilka godzin wspominałam jaki był to dobry czas. Poprawił się mój nastrój i wróciły chęci i siły do działania. Pamiętałam dokładnie smak tamtych owoców, spacery z garczkiem i promienie słońca z tamtych dni. Byłam w tamtym momencie szczęśliwa, a dziś wspomnienie tego szczęścia wypełniło mnie ponownie.
W podobny sposób możecie pracować ze swoimi podopiecznymi czy pacjentami.
Reminiscencja w psychologii to spontaniczne powracanie do przeszłych wspomnień oraz refleksji nad nimi.
Istota tego zjawiska polega na tym, że ludzie po przekroczeniu pięćdziesiątego roku życia lepiej (w porównaniu z ogólnym przebiegiem krzywej zapominania) pamiętają zjawiska z okresu, kiedy mieli od 10 do 30 lat.
Wraz z wiekiem maleje nasycenie emocjonalne wspomnień, dotyczy to w szczególności pamięci zdarzeń negatywnych.
Więcej przywoływanych wspomnień, w wyniku reminiscencji, to wspomnienia pozytywne niż negatywne czy neutralne.Te negatywne natomiast stają się mniej bolesne i spokojniejsze.
Tym pozytywnym wspomnieniom przywoływanym w wyniku reminiscencji i refleksjom nad nimi, może również towarzyszyć poczucie spełnienia w życiu.
Reminiscencja pomaga osobom starszym w optymistycznym podsumowaniu dotychczasowego życia, daje poczucie spełnienia.
Przypomina o sprawczości i osiąganych celach w dawnych latach.
Jeśli tylko Wasz podopieczny będzie gotowy na pracę ze zdjęciami, listami, przedmiotami,muzyką czy smakami, które mogą mu poprawić samopoczucie i oddać wspomnienia, to śmiało polecam pracę w tym obszarze.
Czasem pacjent traci świadomość i nie wie co się dzieje wokół niego i w jego wnętrzu. Zaleca się wtedy by wspierać się przedmiotami z otoczenia pacjenta by stymulować jego pamięć. Angażują one zmysły, przywołują wspomnienia oraz budują poczucie bezpieczeństwa i tożsamości u osób starszych lub z zaburzeniami poznawczymi.
Przedmioty codziennego użytku na przykład stare sztućce, zegarek, szczotka do włosów, różaniec czy fajka aktywują pamięć proceduralną i kojarzą się z rutyną.
Fotografie i albumy czyli stare zdjęcia rodziny, domu rodzinnego czy dawnych miejsc pracy pomagąją odświeżyć pamięć biologiczną i wywołują pozytywne emocje.
Pamiątki i hobby to bilety do kina sprzed lat, medale, płyty winylowe lub serwety robione na szydełku przypominają o dawnych pasjach i sukcesach.
Elementy zapachowe i smakowe czyli kawa ziarnista, ulubione perfumy mamy czy konkretna przyprawa pobudzają zmysły węchu, który ma bezpośrednie połączenie z ośrodkami pamięci w mózgu.
W takiej pracy zadajemy pytania otwarte na przykład:
"Do czego kiedyś używaliśmy tego dzbanka"zamiast pytać "Czy pamiętasz ten dzbanek".
Drugie pytanie może zestresować pacjenta, który nie będzie w stanie przypomnieć sobie tego przedmiotu w swoim życiu.
Należy pozwolić pacjentom na dotykanie i oglądanie przedmiotów, dać im czas. Angażujemy zmysł dotyku i ułatwiamy koncentrację.
Nie poprawiamy na siłę pacjentów. Jeśli pacjent pomyli fakty to jego emocje i samopoczucie jest ważniejsze od sprostowania historii.
Słuchajmy cierpliwie. Część wspomnień wraca bardzo powoli, dlatego słuchajmy uważnie i dajmy czas.
Należy pamiętać, że podczas pracy może pojawić się wspomnienie trudne, bolesne lub traumatyczne. Należy zabezpieczyć wtedy pacjenta poprzez wsparcie psychologa lub jeśli to będzie konieczne lekarza psychiatry.
Mam nadzieję, że przybliżyłam Wam trochę temat Reminiscencji.
Dobroci.
Kasia 🙏
